ANNEM, BABAM VE BEN

Rüzgâr sesleri…

Kefen yırtan bıçak sillesi sözler…

Çalışıyor bir somun ekmek uğruna babam,

Annem bağrında eriterek hayatı,

Çapalaya çapalaya gülüşlerini

Bir ben yeşertmek için

Omurgalarından büküyor

Hayat yeşerten

Alın yazısını.

Annem

Gözlerinde hayatı taşır,

Gözyaşından akıtır

İnsanlığı.

İnsanlığı aşırır, yükseltir.

Yaratılmak neymiş,

Ne imiş yaratgan olmak…

Taşları yarmak,

Tarlalara vardırmak,

Şefkat çeşmesinden bir bahar yeşertmek

Ruhunu da akıtarak

Kaderi gibi nasırlı ellerinden.

Babam

Tek testiyle yaşamayı benlik saymıştı kendine.

“Ben” demek, testi demek derdi,

İnsan demek testiyle kıyaslanmaktı babam için.

Testisi çok olanın

Her hayalini

Dünya karşılardı.

Kırılmaya mahkûm

Ve yırtlaç bir son beklerdi;

Toprak altı kadar genişti çünkü.

Çünkü testi belliydi,

İçiyle, dışıyla belli…

Dünyaya sığan ve kırılacak olan sonunda.

Sanki kefeni dünyada giydiren,

Hayalleri dünya için küçülten,

Kırılan bir emeldi testi.

Giden her şey

Babam için

Bir testiydi.

Ben ise

Ben…

Yalnızca ben…

Aşamayan annemce kendiliğini,

Testisini aşamayan

Metruk bir ülfet,

Bir hayal hengâmesi…

Alın yazısını bir satıra,

Bir testiye sığdıran

Benliğini.

Ben

Toprağım,

Anavatanım.

Ben

Doğum sancıları…

Ben

Göğe uçurulan,

Kendiliğini aşmaktan da öte…

Ne anne ne baba…

Göğe kendini,

Cesedini testiyle bırakan,

Fakat benliği

Göğü aşkın

Ben…