SON TRENİN BEKLEYİŞİ
Kasım ayının son günleriydi. Hava serinlemeye başlamıştı. Tren garının bekleme salonunda ıslak paltoların nemli kokusu, kavuşmaların kahkahaları, vedaların gözyaşları egemendi. Duvardaki saatin akrebi dokuzu gösteriyordu.
Salonun en kuytu köşesinde, koyu renkli paltosunun düğmeleri yanlış iliklenmiş, dizleri yıpranmış pantolonuyla bir yaşlı amca oturuyordu. Uzaklara dalmış, orada kendi kendine gülümsüyordu. O kadar dalmıştı ki ayakkabılarının bağcıklarının çözüldüğünün farkında değildi. Titrek ellerinin arasında bir bavulu sıkı sıkı tutuyordu.
Gar görevlileri artık onu tanıyordu; hatta ne zaman geleceğini bile tahmin ediyorlardı. Her gün aynı saatte… Kimseyle konuşmaz, kendine yöneltilen sorulara kısa ve net cevaplar verirdi. Sadece bir şeyi hep aynı yapardı: Kolundaki saatine on dakikada bir bakardı.
O akşam da yine saatine baktı. Uzun uzun saatini izledi. Çalışıp çalışmadığını anlamak için kulağına götürdü. Ardından kimse duymayacak kadar kısık sesle:
– Daha zamanı var, dedi.
Karşı taraftaki bankta oturan genç, bu yaşlı amcayı bir süredir izliyordu.
– Birini mi bekliyorsun amca? diye sordu.
Yaşlı amca başını yavaşça kaldırdı. Kısa ve net bir cevapla:
– Evet, dedi. Yutkunup ekledi: – Hanımımı bekliyorum.
O sırada bir anons geldi. Trenin on dakika içinde garda olacağını bildiriyordu.
Zor bela ayağa kalkıp çocuksu bir sevinçle:
– Bak işte geldi, deyip trene doğru yavaş adımlarla gitmeye başladı. Yolcular inmeye başladı ama inen yolcuların içinde hanımı yoktu.
– Yine gelmedi, dedi. Dokunsan ağlayacak gibiydi.
Genç adam, yaşlı amcanın koluna girip onu sakinleştirmeye çalışıyordu.
– Belki treni kaçırmıştır, dedi.
– Ben ona hiç kızgın değilim, dedi amca. Genç, aklı amcada kalsa da treni kaçırmamak için trene bindi.
Akşam karanlığı garın üstüne çökmüştü. Gar görevlisi amcanın yanına yaklaştı ve sordu:
– Amca, gar kapanıyor. Seni evine kadar bırakmamı ister misin?
– Bir tren daha gelecek, dedi amca.
– Son tren yarım saat önce kalktı.
Yaşlı amca bu cümleyi duyunca sinirle:
– Hayır, olamaz. Hanımım bugün gelecek, dedi.
– Yarın yine gelirsiniz.
– Hayır! diye diretti amca yorgun ama kararlı ses tonuyla.
Görevli derin bir iç çekip müdürünün yanına gitti, durumu anlattı. Müdür, amcanın yanına konuşmaya gitti ama amca bankta yorgunluktan uyuyakalmıştı. Amcayı dürtüp uyandırmaya çalıştı. Tam o sırada amcanın cebinden bir gazete haberi düşüverdi.
18 Kasım 2009
“Tren Garında Kanlı Gece: Genç Kadın Eşi Tarafından Vahşice Öldürüldü”
Altındaki resme baktı uzun uzun. Ama bu resimdeki genç bu amcaydı! Meğer o gece eşini öldürdükten sonra uzun yıllar boyunca hapiste kalmış, dört duvar arasında geçen o karanlık senelerin sonunda ise akıl sağlığını tamamen yitirip kendini hep o son treni beklediği günde sanmaya başlamıştı.