BİR DAKİKA KALA- 6. BÖLÜM (FİNAL)
Gün 365-1
Neredeyim ben? Burası neresi?
Üzerinde oturduğum beyaz yatak, bana kim olduğumu anlatmaya çalışır gibi duran beyaz duvarlar, duvarlarla uyum sağlamak istercesine bembeyaz bir kapı… Ardında hiçbir şey göstermemeye yemin etmiş siyah filmli bir cam ve tam tepemde duran bir kamera…
Odanın içindeki birkaç renk dışında her şey beyazdı: Üzerimdeki gri eşofman takımı ve kameranın üzerindeki küçük kırmızı ışık…
Nereye baktığımı, neyi hatırlamaya çalıştığımı bilmiyordum. Bildiğim tek şey, buraya ait olmadığım hissiydi.
Tam nerede olduğumu anlamaya çalışırken kapı açıldı.
İçeri, maviyle gri arasında bir renkte, birbirinin aynısı kıyafetler giymiş iki adam girdi. Bana doğru yaklaştılar. Biri sağ, diğeri sol kolumdan tuttu.
– Ne yapıyorsunuz? Bırakın beni!
Cevap vermediler.
Beni odadan çıkarmaya çalıştıklarında direnmeye başladım. Ne olduğunu anlamıyordum. Nereye götürüyorlardı beni? Neden kimse bana bir şey söylemiyordu?
Koridorda ilerlerken karşılaştığım insanların bakışlarını üzerimde hissediyordum. Kimisi merakla, kimisi tuhaf bir ifadeyle bana bakıyordu. Sanki herkes benim bilmediğim bir şeyi biliyordu.
– Bırakın dedim! Ben neredeyim?
Sesim koridorda yankılandı ama kimse cevap vermedi.
Sonunda başka bir kapının önünde durduk.
İçeri girdiğimde ilk fark ettiğim şey, buranın az önceki odadan farklı oluşuydu. Beyaz duvarların arasında rahat deri koltuklar, küçük bir masa ve karşılıklı oturan iki kadın vardı. İkisinin de üzerinde beyaz önlük, önlüklerinin altında koyu renk gömlekler vardı.
Biri elindeki dosyadan başını kaldırıp bana baktı. Diğeri ise sanki beni uzun zamandır tanıyormuş gibi gözlerimin içine bakıyordu.
Ve o an, ilk kez gerçekten korktum. Çünkü kadınlardan biri dosyayı kapatıp bana adımla seslendi:
– Gizem, sonunda uyandın.
Ne demekti bu? Ben ne kadardır uyuyordum? Ali, Aslı nerede? İşe yeni başlayan stajyerlerin kaçı gitti? İçimde hem bir belirsizlik hem de derin bir korku vardı. Dayanamayıp sordum:
– Ben ne zamandır buradayım? Kaç zamandır uyuyorum, bana ne oldu?
Yaşça diğerinden büyük olan doktor; psikiyatr olduğunu, bir senedir uyuduğumu ve bu bir sene boyunca ara ara uyansam da kendimde olmadığım için ilaçlarla kontrol altında tutulduğumu anlattı.
– Peki, ben neden buradayım? Ali, Aslı nerede? Hiç arayıp sormadılar mı, gelmediler mi? Telefonum nerede benim?
Doktor, yüzünde biraz da soğuk bir ifadeyle bana baktı ve Ali ile Aslı’nın kim olduğunu sordu.
O an, yaşananlar film şeridi gibi geçti gözümün önünden. Gözlerim yere sabitlendi; en son yaşanan iki büyük kayıp… Boğazım düğüm düğüm oldu. Masaya bir bardak su koydular ama içemedim. Elim titreyerek aldığım bardaktaki suyu dökmüş bulundum.
Bir bildirim sesiyle irkildim.
– Saat kaç? Bugün günlerden ne? Telefonum nerede?
Söylenmeye, etrafa bakmaya başladım. Doktor beni sakinleştirmeye çalıştı; bildirim sesinin kendi telefonundan geldiğini söylese de inanmadım. Kendi telefonumu istedim. Mavi önlüklü hizmetlilerden biri, şeffaf bir poşetin içinde telefonumu getirdi.
Şarjım yüzde 59’du. Mesaj kutusuna girdim, tek mesaj yoktu. Kendi kendime söylenmeye başladım ama mesajlar yoktu.
Doktor bana doğru yaklaştı:
– O mesajlar hiç gelmedi, Gizem. Sen uykudayken mırıldandığın şeylerdi bunlar. Ama dikkatimi çeken tek şey, değişmeyen bir detay vardı; hep 23.59’da o saati ve mesajı söylüyordun. 23.59’da ne oldu?
Gözlerim yine yerde, fayansın metrekarelerini hesaplar gibi bakınırken zihnim bir şeyler hatırlar gibi oldu ve kulaklarımda o saat yankılandı: 23.59.
O zaman da sadece Aslı vardı yanımda, her zaman olduğu gibi… Hatırladıkça göğsüme oturan o ağır yük… Sonra ağzımdan kontrolsüzce çıkan o sözler: “O akşam annem, babam ve ben il dışından dönüyorduk. Babam saati sordu, annem ‘Saat 12’ dedi. Ben de gülerek ‘23.59’ dedim.”
Birkaç dakika sonra artık hiçbir rengin anlamı kalmamıştı. Önce annemle babam, sonra Aslı, en sonda da Ali gitmişti.
Doktor, 23.59’u tekrarladı; bu sefer felaketin sebebi olan o kısmı zihnimde çizerek sordu:
– 23.59’da ne oldu, Gizem?
Gözlerimi yere indirdim. Fayansların üzerindeki çizgileri saymaya başladım. Bir, iki, üç… Sanki sayıları doğru sıralarsam zihnimdeki karmaşayı da düzene sokabilecektim.
Sonra bir ses duydum. Babamın sesi:
– Saat kaç oldu?
Bir başka ses cevap verdi. Annemin sesi:
– Gece yarısı.
Gülümsediğimi hatırladım. O gün her şeyden habersizdim. Başımı kaldırıp saate bakmış, her zamanki şakacı tavrımla cevap vermiştim:
– Hayır anne, daha değil. Saat 23.59.
Sonra bir çarpma sesi… Cam kırıkları… Annemin çığlığı…
Gözlerimi sımsıkı kapattım. Nefes alamıyordum. O geceye ait görüntüler zihnimde birbirine karışıyordu. Bir an arabanın içindeydim, bir an karanlığın ortasında. Anneme sesleniyordum ama sesim ona ulaşmıyordu.
Sonra görüntüler değişti. Aslı’nın yüzü belirdi gözlerimin önünde. Ardından Ali…
İkisini de kaybettiğim anlar birbirine girdi. Sanki zihnim, dayanamayacağımı bildiği için hepsini tek seferde hatırlatmak istemiyordu.
– Hayır… Lütfen, artık yeter…
Ellerimi kulaklarıma bastırdım. Ama sesler dışarıdan gelmiyordu ki onları susturabileyim.
– Gizem, bana bak. Şu anda buradasın. Güvendesin.
Doktorun sesi uzaktan geliyormuş gibiydi. Başımı kaldırdığımda elindeki kalemi fark ettim. Dosyasına bir şeyler yazıyordu.
– Ne yazıyorsunuz? diye sordum.
Kalemini durdurdu.
– Söylediğin saati not ediyorum.
– Neden?
Bir an sustu. Sonra dosyayı kapattı.
– Çünkü bu, bir yıldır tekrarladığın tek ayrıntı değil, Gizem. Her seferinde aynı cümleyi söylüyorsun.
Yutkundum.
– Hangi cümleyi?
Doktor gözlerimin içine baktı:
– Bir dakika kala.
İçimde bir şey buz kesti.
Tam o sırada odanın dışından bir telefon sesi duyuldu. Başımı kapıya çevirdim. Bir kez çaldı. Sonra sustu.
Doktor yerinden kıpırdamadı. Ben de kıpırdayamadım. Çünkü o sesi tanıyordum. Bir yıldır zihnimde yankılanan, her gece beni geçmişe sürükleyen o ses…
Masadaki telefonuma baktım. Ekran karanlıktı.
Ama birkaç saniye sonra ekran aydınlandı. Gelen arama… Numara görünmüyordu. Saat 23.59’du.
Ekrana bakıyordum. Numara yoktu. İsim yoktu. Yalnızca gelen bir arama ve ekranın köşesinde duran o saat: 23.59.
Parmağımı cevaplama tuşuna yaklaştırdım. Kalbim, yıllardır susturmaya çalıştığım o gecenin ritmiyle atmaya başladı.
Telefon bir kez daha çaldı. Sonra ekranda, daha önce hiç görmediğim bir şey belirdi. Arayanın adı: Gizem.
Sonra yine odaya gittim. Yine o beyazlara boyanmış odaya… Uzandım, bir ara uyumuşum. Gözlerimi açtığımda evimde, koltuğumda uyakalmıştım ve saat 23.59’du.
Arayan numara “Gizem”di. Telefondaki ses, kendi sesimdi ve bana şunu dedi:
– Tekrar başlıyoruz, gün bir.