DOKUZU BEŞ GEÇE…

Günaydın demek isterdim yeni sabaha;

Ama gün karanlık, gökyüzü sisli, yerler ıslaktı.

Tarih 10 Kasım, saat dokuzu beş geçe,

Atamın göğe ışık tutan mavi gözleri kapanmış,

Güneşin saklanması da ondanmış.

Sesi arşa ulaştı Doktor Kâmil Bey’in,

Nazarı kan doldu hizmet edenlerin.

Gözyaşıyla demleyip hüznüyle köpürttüğü

Son bir kahve sundu Ata’ya Mehmet Metin,

Tekmili ta Çanakkale’den duyulan

Bir selam çaktı Bekir Çavuş.

Bir tabur asker belirdi avluda,

Başlarında Fahrettin Paşa.

Dövüyordu topuklar mermer zemini,

Bozulur sandılar o asil yemini.

Yağmur beri durdu, gözyaşı ıslattı toprağı,

Yasla büküldü bayrak…

Semada yüz bir pare top atışı,

Haykırdı sönmeyecek Cumhuriyet çerağını.

Atam, kutsalımızdır bıraktığın miras,

Andımızdır izini süreceğimiz yol.

Ülkümüzdür düşmana sunacağımız yas.

Saygı ve minnetle…