HER AĞAÇ BİRAZ YALNIZDIR

ağaçlarla var eder orman kendini

büyüdükçe parçalanır küçülür

ne kadar gaddarsa o kadar yalnızlaşır ağaç

öyküsüdür bu yalnız bir ağacın

uzanamaz göğe dalları, köklerine hasret

yine de nisan baharı gibi başı dik

almış karşısına bütün ormanı

hiç de benzer mi ki onlara?

düşünür ay ışığını gözlerini kapatıp

sevgi yakınır, dost ister delice

ancak aydan karanlık topraklarda

fidan biter mi hiç?

bıraktılar artık gülmeyi

tutsakça yanan yapraklar

güneşe özlem dolu, sarı sarı ağlıyorlar

yeşillenir mi hiç yaprak

özünden nefret ederse?

büyüdükçe büyüyor kırık bir kalbin yargısı

sanki tüm çözümü dışarıda arar gibi

uzaklaşır gibi içinden

bakamıyor ki kendisine hiç

aynalar çoktan kırılmış gibi

bir orman yangını sarmış ağacı

haber veremiyor kimselere kuşlar

dallar kurtuluştan yoksun

tepeden tırnağa her ağaca, doğaya

acımasızca isyan içinde

ümitsiz heveslere alışık bir kederin

meyvesi değil midir bu?

kuşların acı acı ötüşü

gölgeleyemez bu çığlıkları artık

meyvesi yenmeyecekse eğer

ağaç büyümek ister mi hiç?