SON SAYFADAKİ BEN

İnsanın,  yaşamaya çalıştığı şu üç günlük dünyada kendine ait küçük zevkleri ve ruhuna hoş gelen ufak anıları olmalı kendisiyle. Mesela ben, hangi kitaba başlarsam başlayayım genelde ya son sayfayı ya da son paragrafını okurum. Bana ne katıyor bilmiyorum ama belki bazen içimdeki meraktan bazen de okuduklarımla kafamda alakasız şeylerin canlanmasını istediğimden yapıyorum bunu. Ama hoşuma gidiyor. Bu özelliğimi sevmek bana bir şey katmasa da kendime ait oluyor olması benim için kıymetli. Bunu neden anlatıyorum? Kendimizi tanımıyoruz veya tanıyamıyoruz çünkü. Neyi ne için yaptığımızı çoğu zaman bilemiyoruz. Yapılması ve yaşanması gereken tek bir hayatmış gibi, elimize kitapçık dağıtılmış gibi oracıktan okuyup benzer hayatlar yaşıyoruz sanki. Ve belki de kendimizin farkına varamadan göçüp gidiyoruz.

Fark etmek, gözlemlemek, irdelemek yavaş yavaş hayatlarımızdan çıkarken aslında en çok kendimizi gözlemlemenin, irdelemenin ne kadar önemli olduğunu kaçırıyoruz. Çünkü hayatı tekdüze yaşamamızı gerektirecek çok etken buluyoruz çevremizde. Ve beyin kolayına nasıl geliyorsa öyle yapmaya devam ediyor.

Bu bahsettiğim küçük özelliğimi son birkaç kitapta yapmadığımı fark ettim son zamanlarda. Bu durum beni üzdü. Çünkü ben bana göre, kitapları okumadan önce son sayfasını okuyan bir Büşra’yım ya da öyleydim. Bu benim bana ait olan, kendimde en sevdiğim yönümdü. Bunu kaybediyormuş hissi bende böyle bir etki yarattı. Bir de bunu bu konu özelinde değil de hayatınızda, kendinizde sevdiğiniz her ne varsa onlar için düşünürsek aslında kendimizle ilgili kaçırdığımız ve farkına varmadan kaybettiğimiz ne kadar yönlerimiz var değil mi?

İnsan hayatta ne olursa olsun mesleği, sıfatı, konumu fark etmez; bu gibi küçük yönlerini kaybetmemeli. Çünkü ancak tekdüzelikten böyle çıkabiliriz. Farklılığımız veya saçma da olsa herhangi bir yönümüz olmalı ve gelişmeli. Özelleştirilmeliyiz bu gibi niteliklerimizi. Sabahtan akşama aynı meşguliyetlerimizin arasına, bence küçük bir çiçek misali kondurmalıyız bu farklılıklarımızı. Çünkü ancak böyle kendimizi tanıma yolculuğunda yerimizi alırız. Yolumuz böyle güzelleşir, kolaylaşır.

İnsan; saçmalıklarına, farklılıklarına, niteliklerine sımsıkı sarılmalı. Derinlerde yatan kim? En çok kendine bunu sorabilmek için, cevaplarını bulabilmek için bu ipin ucundan mutlaka tutmalı.

Büşra Yıldız GEÇGEL