ARAF

Yüreğimin soğukluğu,

üzerime düşen kardan değil.

Ayazına tutulduğum, yârdan desem?

O,  hiç değil…

Öyle bir kaçış, kayboluş ki!.

Sanki ruh, çıkacak cesetten.

Bir karanlık Araf desem,

Sanmıyorum, yaşamak bu değil…

Yazmalar bitmiş,

okumalar durmuş.

Ve dil susmuş.

Baksam beni,

Hangi, karabasan tutmuş…

Ararım da,

Gerçekliği niçin bulamam,

Sanmıyorum, varlık bu değil…

Beklemeye kalksam,

saatler sanki durmuş.

Zamanı resmettiğim yerde.

Sanki bütün renkler solmuş…

Çıkmaza giren hayat.

Mahkum çemberi olmuş.

Umut desem,

Bir beyaz kelebek ,

Üstüme konmadan uçmuş.

Kaçtığım dertler,

kaybolduğum Araf’ta,

beni nasıl bulmuş…

Kalp ritmi bildiğim,

Beni hayata çağıran sesler,

neden hep susmuş…

Yüreğimin soğukluğu,

üzerime düşen kardan değil…

Ayazına tutulduğum, yârdan desem?

O hiç değil…

Bu, bir kayboluş artık.

gölgesine bile,  yük değil,

Haklı olmanın verdiği vazgeçiş.

Değse ki, hiç sanmam,

Bu, sitem bile değil…

Not: Bu şiir, Günlük rutinlerin insan ilişkilerinin önüne geçtiği toplumsal buhranı anlatırken, Van Gogh ‘tutuklular çemberi’ isimli tablosundan öğeler içerir.

Halil NALBANTBAŞI