GELMEYEN AŞK

Ece Nur Gürlü dedi ki:

Yazıyı okurken bir yerde şunu düşündüm: İnsan gerçekten de başkasına gösterdiği anlayışı kendisine göstermeyi çoğu zaman unutuyor. Hele kadınlar… Herkese yetişmeye, herkesi anlamaya çalışırken kendilerine ne kaldığını çoğu zaman en sona bırakıyorlar.

“Aynadaki kadın” başlığı da bu yüzden çok anlamlı geldi bana. Çünkü aynaya bakınca sadece yüzümüzü görmüyoruz aslında. Yaşadıklarımızı, sustuklarımızı, içimize attıklarımızı, vazgeçtiklerimizi de görüyoruz. Anne olduktan sonra belki de insanın aynadaki görüntüsü değil, kendisine bakış şekli değişiyor.

Yazıda beni en çok düşündüren şeylerden biri de annelikle birlikte geçmişe dönüp bakma meselesiydi. Çocukken anlamlandıramadığımız davranışları büyüyünce başka türlü değerlendirebiliyoruz. Bu, yaşanan her şeyi unutmak ya da haklı çıkarmak değil; sadece insanları biraz daha bütün hâlleriyle görebilmek.

Bir de “iyi anne” olmakla ilgili üzerimize yüklenen o mükemmellik duygusu var. Her şeye yetişmek, hiç yorulmamak, hep sabırlı olmak… Oysa insanın kendine ait bir hayatının, hayallerinin ve sınırlarının olması anneliğini eksiltmiyor.

Belki tam tersine, çocuğuna kendini de unutmadan sevebilen bir anne göstermek çok daha kıymetli. Çünkü çocuk büyürken sadece annesinin sevgisini değil, annesinin kendisine nasıl davrandığını da öğreniyor.

Güzel olan şu ki insan geçmişi değiştiremese de bundan sonrasını değiştirebiliyor. Belki de yeniden doğmak dediğimiz şey tam olarak budur; başka biri olmak değil, kendine ilk defa gerçekten bakabilmek.

Kaleminize , yüreğinize ve emeğinize sağlık çok anlamlı bir yazı olmuş ben çok beğendim.

Deniz dedi ki:

Devamını bekliyor olacağım.