ÖLÜM

Ölüm…

Kimi ürkerek anar adını,

Kimi bir kapı sanır karanlığa açılan.

Oysa o, uzun bir yolculuğun sonunda,

Yorgun bir yolcunun yükünü usulca yere bırakmasıdır.

Bir akşam vakti gibi gelir;

Güneş çekilir dağların ardına,

Gölgeler büyür sessizce.

Ne bir fırtına kopar ne de gökyüzü hesap sorar.

Bir ömür boyunca biriktirdiğin sevinçler,

Kırgınlıklar, özlemler,

Sonu gelmemiş bir şiir gibi geride kalır.

Ve sen,

Zamana karşı verdiğin bütün savaşları arkanda bırakıp

Sükûtun kıyısına varırsın.

Belki bir son değildir ölüm,

Belki de yıllardır hasreti çekilen bir hakikatin eşiğidir,

Kim bilir…

Ama bildiğim bir şey varsa, o da şudur:

En yüksek dağları aşanlar da

En derin denizlerde kaybolanlar da

Bir gün aynı sessizliğin gölgesinde dinlenir.

Ve ölüm,

Hayatın karşılığı değil

Onun son mısrasıdır şiirimizde.