ESKİŞEHİR

Değişim, doğanın en temel kanunudur. Evrendeki tüm canlı cansız varlıklar hatta evrenin kendisi bile sürekli bir değişim halindedir. Süreç farklı şekillerde kendini gösterebilir. Mesela insanlar yaşlandıkça, eski güzelliğinden uzaklaşır fakat düşünceler olgunlaştıkça, karakter olarak güzelleşir. Eşyalar değişir. Bazıları zamanla yıpranır, bozulur, değersizleşir. Bazıları daha çok değerlenip, antika haline gelir ve değeri artar. Doğada da değişim kaçınılmazdır. Küçük bir tohum, kocaman bir ağaç olur. Gölgesini, meyvelerini, oksijenini insanlığa sunarak iyi yönde değişimin en güzel örneğini ortaya çıkartır.

Şehirler de değişim döngüsünden nasibini alır. Değerini bilen ellerde güzelleşir, gelişir.  Kendine değer verilmeyen şehir, zamanın gerisinde kalmaya mahkûm olur. Tabir-i caizse çirkinleşir. Değişirken, güzelleşen, zamana sürekli ayak uydurabilen bir şehir tanıyorum. Kendisi, ismiyle müsemma, Anadolu medeniyetlerinin ortasında kurulmuş, eski bir şehir. Eskişehir…

Ben bu şehirde doğdum. İlk adımlarımı sokaklarında attım. Kızıl toprağından çamurdan çömlekler yaptım. Uçakların sağır edici sesleriyle büyüdüm. Sokaklarda “kalabak su” anonslarıyla uyandım sabahları. Kış akşamları boza satardı yaşlı bir amca. Bir sürü güzel anı biriktirdim çocukluğuma dair. Zaman geçti ve ben büyüdüm. Çalışmak için başka şehirlere gittim ama onu hiç ihmal etmedim. Sık sık gelir, gezer, hasret giderirdim. Her geldiğimde değişti, değiştirildi, gelişti. Ben yaşlandıkça, o gençleşti.  Bende kırışıklıklar başladı, onun sokakları pürüzsüzleşti. Tarihini, sanatsallığını, yeteneklerini, içindeki bütün güzellikleri ortaya koydu. Yabancı ülkelerdeki şehirlerle yarışır oldu. Örnek alınması gereken bir şehircilik anlayışıyla, Anka misali küllerinden yeniden doğdu.

Odunpazarı, çocukluğumda, birkaç eski evden ibaret iken, güzelliğiyle dillere destan oldu. Masal şatosu, tüm çocukların kalbini kazandı. Balmumu müzesi ile sanat ve tarih birleşti. Heykellerin gerçekçiliği, görenleri kendine hayran bıraktı. Tramvay şehri bir uçtan bir uca sardı, sarmaladı. Güzel görüntüsü ile şehrin simgelerinden biri haline geldi. Üniversiteleri, ülkenin dört bir yanından gelen öğrencilerini anne şefkatiyle kucakladı. Geleceği parlak çocukları gibi gece gündüz ışıldadı caddeler. Çocukluğumda, çarşının ortasından geçen yazın kokusundan, kışın selinden şikâyet ettiğimiz Porsuk Çay’ımız bile Venedik misali üzerinde insanları taşıyan tertemiz bir suya dönüştü. Deniz olmayan bir şehirde, sahil olabilir mi? İşte burada o bile mümkün oldu.

Ben yaklaşık yirmi sene sonra geri döndüm. Şimdi çocuklarım benim yürüdüğüm sokaklarda koşuyor, çocukken oynadığım parkta oynuyor.  Memleketimde büyüyorlar ama tek bir farkla; onlar eski Eskişehir’ de değil, yeni Eskişehir’de büyüyor. Daha gelişmiş, daha modern, daha çok imkana sahip bir şehirde. Değişim en çok da gelecek nesilleri etkiliyor. Dünya değişirken yerinde saymak, cehaletle eşdeğer. Umarım ülkemin her şehri, tıpkı memleketim gibi, umutla büyür, sevgiyle gelişir ve çok daha iyi imkanlara sahip olur. Çocuklarımız için, geleceğimiz için…