20 Kasım 2026, 10:35:16
Adana Adıyaman Afyon Ağrı Aksaray Amasya Ankara Antalya Ardahan Artvin Aydın Balıkesir Bartın Batman Bayburt Bilecik Bingöl Bitlis Bolu Burdur Bursa Çanakkale Çankırı Çorum Denizli Diyarbakır Düzce Edirne Elazığ Erzincan Erzurum Eskişehir Gaziantep Giresun Gümüşhane Hakkari Hatay Iğdır Isparta İstanbul İzmir K.Maraş Karabük Karaman Kars Kastamonu Kayseri Kırıkkale Kırklareli Kırşehir Kilis Kocaeli Konya Kütahya Malatya Manisa Mardin Mersin Muğla Muş Nevşehir Niğde Ordu Osmaniye Rize Sakarya Samsun Siirt Sinop Sivas Şanlıurfa Şırnak Tekirdağ Tokat Trabzon Tunceli Uşak Van Yalova Yozgat Zonguldak
Afyon 20°C
Az Bulutlu
Afyon
20°C
Az Bulutlu
Cts 16°C
Paz 12°C
Pts 16°C
Sal 12°C

ZAMANA İSTİFA

ZAMANA İSTİFA
19 Kasım 2026 11:21
95
A+
A-

ZAMANA İSTİFA

Gözüm saatte, aklım bir sonraki yapılacak iş listesinde, parmaklarım ekranlarda… Ben de modern insanın o görünmez girdabına kapılmış, varoluşumu acımasız bir “yetişme” yarışına adamışım meğer. Zamanı zapt etmeye, onu bükmeye çalışırken, zamanın beni öğüttüğünü çok geç fark ettim. Oysa zaman dediğim şey hızla akıp giden bir nehir değilmiş; içine usulca bırakılacak, sükûnetle demir atılacak bir limanmış. Ben ise o limanı çoktan terk etmişim.

Geçen gün fark ettim de… Hayatım iki uğursuz kelimenin tekelinde kilitli kalmış: Hız ve haz her şeyin en hızlısını istiyorum; en çabuk geçen yorgunluklar, en kısa sürede ulaşılan başarılar, anında tüketilen hazlar… Oysa haz peşinde koşarken, hayatın en zarif tuzaklarına düşüyorum: Anı ıskalamak. Sokakta yürürken gökyüzüne bakmayı unutalı, bir kahvenin buharındaki o derviş sabrını içime çekmeyeli ne kadar oldu?

Ve bazen, insan bu deli koşturmacanın ortasında ansızın duvara çarpıyor. Sağlığımı kaybettiğim o günleri hatırlıyorum da; hayatımın o kusursuz(!) akışı, o gururlu rutinlerim aniden buz kesti. Eskiden filozofu Kant’ın, Königsberg sokaklarındaki o sarsılmaz rutinlerine özenirdim; saatlerimizi ayarladığımız o düzenli yürüyüşlerin insana bir zihinsel özgürlük alanı açtığına inanarak kendi küçük ritüellerimi kurmuştum. Sabah kurulan alarmlar, koşa koşa içilen kahveler, “yetişilmesi gereken” o değişmez listeler… Meğer Kant’ın o bilinçli ve özgürleştirici nizamı nerede, benim bu modern çağın koşturmacasında kölesi olduğum o kırılgan zincirler nerede! Zamanı denetim altında tuttuğumu sandığım o anlar, meğer zamanın beni yavaşça öğüttüğü birer yanılsamaymış. Bedenim nihayet o sert freni yapıp da durmak zorunda kaldığında anladım; dışarıdaki o kusursuz işleyen çarklar durduğunda, geriye kalan sessizlikte ruhumun çoktan imdat çağrısı gönderdiğini duydum. Meğer o koşturarak peşinden gittiğim hırs dağları, hayat çayının dibinde kalan o acı telaştan ibaretmiş.

Sabah o telaşla yudumladığım kahve gerçekten bir tat arayışı mıdır, yoksa sadece bu acımasız akışa düşülmüş beyhude bir mola mı? Zira modern zamanın o haz merkezli kurgusu, insanı doyumsuz bir boşluğun içine iterken; her saniye mutlu, her an dinamik olma zorunluluğu ruhu esir alıyor. Akşam evimin o, rint esintili sığınağına çekildiğimde dahi, mavi ekranların yapay ışıltısı altında kayboluyor; yanımda soluk alıp veren insanın sessizliğindeki o derin çığlığı işitemez oluyorum. Hız, duyu organlarımızı körleştirmekle kalmıyor; bizi birbirimizin yabancısı kılan bir otonom yalnızlığa mahkûm ediyor. Tükettikçe çoğaldığını zanneden insan, aslında bu amansız haz arayışının kurbanı olarak kalabalıklar içinde sığınaksız kalıyor.

Bu dijital kalabalıklar arasında, bir başkasının omuz hizasına yaslanma cesaretini yitirdik; aynı anı paylaşırken dahi birbirine teğet geçen donuklaşmış, yapay yüzlere dönüştü varlığımız. En ağır hüzün de buradadır zaten: Yan yana otururken, aramızdaki mesafenin evrensel bir uçuruma dönüşmesi… Bir insanın göğüs kafesindeki o sönmek bilmeyen sızıyı dinlemenin, gözlerindeki yorgunluğu kelimelere dökmeden sezmenin o kadim şifasını unuttuk. Ekran camlarının arkasında parıldayan o sahte, mecazi kalpler; tene dokunan, insana “buradayım” dediren o sahici sıcaklığın yerini asla doldurmuyor. Hız, bizi yalnızca zamandan ve mekândan koparmadı; birbirimizin o narin kalbine dokunma imtiyazımızı da elimizden alarak, ruhumuzu kendi kalesine hapsedilmiş kimsesiz bir adaya çevirdi.

Akşam yatağa uzandığımda içimi sızlatan o sebepsiz hüzün var ya; işte o, kaçırdığım küçük mutlulukların sessiz çığlığı. Sabahki gün doğumunun o muazzam maviliğini görmemiş olmanın, bir çiçeğin toprağı yarıp çıkışındaki mucizeyi fark etmemiş olmanın hüznü bu. Bedenimi fit tutmak, sağlığımı korumak için spor salonlarında saatler harcıyorum harcamasına da, asıl ruhumun bu koşturmaca da nefes darlığı çektiğini görmezden geliyorum. Bedenim dimdik ayakta durmaya çalışırken, ruhum bu hız çağının enkazı altında ezilip kalıyor.

Hastalığın o sessiz odasında, hayatın o telâşlı sesleri kesildiğinde anladım ki; durmak bir ceza değil, insanın kendi ruhuna verebileceği en büyük şifaymış. Takvim yapraklarını hızla tüketirken aslında ömrümü tükettiğimi fark etmek için bazen her şeyi kaybetmek gerekiyormuş. Artık biliyorum ki; ne o yetişme telaşı geride kalan zamana değiyor ne de bitmek bilmeyen beklentiler, programlar.

Şimdi, penceremin önünden süzülüp giden hayata karşı tek bir tesellim kaldı: koşuşturmacanın o boğucu kalabalığından sıyrılıp, unuttuğum o masum tebessümlere sığınmak ve başımı kaldırıp bu kırık dökük ömrü biraz olsun güzelleştirmek için yeniden burdayım, hayattayım. Zamana istifamı verdim ve soluklanmayı seçtim.

Hadi hep birlikte duralım ve Göğe Bakalım…

 

 

ETİKETLER: , , ,
Kelimeleri bir sığınak gibi değil, bir arayış gibi kullanıyorum. Hayatın görünmeyen tarafına eğilmeyi seçiyor, insan ruhunun kırılganlığını çocukluğun saflığıyla aynı yerde buluşturmaya çalışıyorum. Zamanın içinden süzülen küçük anları anlamlandırmak, benim için yazmanın en dürüst hâli. Yazmak benim için bir varış noktası değil; kendime doğru uzanan bir yolculuk. Sessizlikleri dinliyor, boşlukları önemsiyorum. Çünkü en derin anlamların çoğunun, söylenmeyenlerin içinde saklı olduğuna inanıyorum.
YORUMLAR

Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu yukarıdaki form aracılığıyla siz yapabilirsiniz.