İNSAN BİR GÜN ANSIZIN DEĞİŞİR

İnsan, hayatı boyunca hiç değişmeyeceğini sanır. Hep aynı kalacağına, aynı şeylere gülüp ağlayacağına, aynı şeylerin kalbini kıracağına inandırır kendini. Kendini tanıdığına inanır ömrü boyunca. “Ben böyleyim, değişemem,” der mesela. Kesin, net…

Ama hayat böyle keskin sınırları barındırmaz.

Bir gün gelir…

Öyle büyük bir şey olmadan; bazen tek bir cümleyle, bazen bir bakışla, bazen de kalbine düşen bir hisle değişimin içine çekilirsin. Fark etmeden dönüşüm başlar.

Önce eskiden çok önemsediğin şeyler yavaş yavaş anlamını kaybeder. Uykusuz gecelerini harcadığın meseleler artık çok basit gelir. Kırıldığın şeylere sadece gülüp geçersin. Sanki içindeki öfke usulca yön değiştirir. Kimse fark etmez önce. Hatta bazen insanın kendisi bile fark etmez bu değişimi.

Aynı sokaklardan geçer, aynı insanlarla konuşur, aynı hayatı yaşamaya devam edersin. Ama artık aynı kişi değilsindir. Çünkü insanın değişimi gürültülü olmak zorunda değildir; bazen sessiz ama derindir.

En çok da şunu hissedersin:

“Eskisi gibi yoğun duygular taşımıyorum kalbimde.”

Çünkü artık her şeyi içine atmıyorsundur. Her sözü yüreğinde büyütmüyorsundur. Her davranışı kendine özel sanmayı bırakmışsındır. Öğrenmişsindir… Her şeyin seninle ilgili olmak zorunda olmadığını.

Bu değişim, elbette biraz kırılarak olur. İnsan kırılmadan değişemez. Her hayal kırıklığı, içindeki bir parçayı sessizce götürür. Ama aslında o parçanın yerine daha sağlam, daha sakin, daha kabullenmiş bir şey bırakır.

Bu yüzden değişim acıtır belki de.

Çünkü değişirken insan sadece alışkanlıklarını değil; eski halini, bir zamanlardaki gülüşünü, heyecanını da geride bırakır. Ve ne kadar büyürse büyüsün, içinde bir yer hep oraya bakmak ister. Ama geri dönemez.

Değişmek sadece yeni biri olmak mıdır?

Hayır. Değişim, bazen eskiden olduğun kişiye yabancılaşmaktır. Tanıdığın duygulara, ait hissettiğin yerlere ve insanlara…

İşte o zaman insan şunu anlar:

Büyümek bazen yalnızlaşmaktır. Ama bu kötü bir yalnızlık değildir. Bu, insanın kendine yaklaşmasıdır. Gürültülerin azalıp kendi sesini duymasıdır.

İnsan bir gün ansızın değişir.

Ve o günden sonra hiçbir şey eskisi gibi olmaz…

Kendisi bile.