YUVA YANGINI

Akışkan ve canlı hayat, maziden tanıdık birkaç çehreyle nasıl da kolay soluyor öyle. Suyu değiştirilmiş ve güneş alan pencerenin önünden çekilip dış kapının önüne koyulmuş bir çiçek misali… Her biri, eskiden bir şeyler yaşadığımız o insan değiller sanki. Gözlerine bakınca gördüğüm irisler parlamıyor artık; ancak bu benim ışıltısızlığımın yansıması mı, yoksa onların yaş aldıkça eksilmesi mi, bilemiyorum. Onlara baktığımda eski benliğimden emareler görüyorum. Sonrasında Suavi Kemal gibi ben de fısıldıyorum:

‘’Eve dönüyorum. Evsizliğime.’’

Evsizliğimde kendime sarılıp da hayat bulmayı umduğum dakikalar, yerini zaman zaman dayanılmaz sancılara bırakıyor. Fiziksel sancılar bunlar… Hani uzatsalar ellerini, dokunmaya kalksalar parmak uçlarında hissedebilecekler. Gözlerini bir açsalar bariz görecekler karşılarında. İnsanların, beş duyularıyla zahmetsiz algılayabilecekleri kadar gerçek ve içten sancılara sahibim bugünlerde. Evim –evsizliğim- hayalimdekine bir nebze benzeseydi, bu sancılar yerini umutlara bırakabilirdi.

Bomboş odalarda mazinin sesi yankı yapıyor. Birkaç parça eşyam olsa böyle gürültülü duyamazdım. Üç gün önceden kalmış kirli bulaşıklar bana anılarımı hatırlatıyor. Bulaşıkları yıkasaydım, böyle kirli anılarım aklıma gelmezdi. Beni tanıyan her yüzden kaçmak istiyorum. Yüreğim büzülüyor ve ellerim titriyor. İnsan geçmişinden kaçamıyor; insan, evsizliğinden kaçamıyor. Ağlamak için de ne komiktir ki hep evsizliğine dönmeyi bekliyor.

Bir ev vardı bir zamanlar, o zamanlar “evsizlik” olarak değil “yuva” olarak betimlerdim. Bahçelerinde benim ektiğim çiçekler, ocağında sıcacık çorbalar… Ve daima orada demlenip duran karadut çayı. Karadut çayını çok severdim o günlerde, evdekiler de öyle. Yuvaydı, çünkü kaseler hangi dolapta biliyordum. Yuvaydı, çünkü benimle beraber çay koyan biri daha vardı. Yuvaydı, çünkü evde küs uyumak yasaktı.

Bir gün o ev yandı. İçinden üç erkek, bir kız eksildi. Ben kaldım ama. Yaşayabildim. Gitmemi söyleyip durdular ama kaldım. Bu bir zafer mi yoksa ziyan mı, bilinmez artık. Koskoca evsizlik yeniden yuvaya döner mi, bilinmez artık.

Kaseler hangi dolaptaydı? Son zamanlarda her şeyi unutuyorum. Hafızam beni cezalandırıyor mu, yoksa koruyor mu, emin değilim.

Ev neden yanmıştı? Çayın altını söndürmeyi unutmamıştım, değil mi?