KELİMELERİN BOYUN EĞDİĞİ YER

Masamda yarım kalmış bir fincan kahve, karşımda boş bir sayfa ve zihnimde her şeyden daha berrak olan bir yüz… Bir yazar için en zorlu an ama en görkemli savaş, kelimelerin bile tarif etmekte zorlandığı bir duyguyu anlatmaya çalışmaktır. Ve ben seni yazmaya çalışırken normalden daha çok duraklıyorum, sanki her harf sende biraz daha konaklamak istiyor.

Seni sevmek, sadece bir duygu değil; içimde hiç bilmediğim sokakları dolaşmak, keşfetmek gibi… Sesin, notaları hiç eskimeyen ve her dinleyişte yeni bir mana kazanan bir şarkı; yüzün ise bakışlarımla nakşetmekten, her çizgisini ezberlemekten asla yorulmadığım bir ömürlük tablo. Ve sözlerin; en sevdiğim kitabın o en can alıcı cümlesi gibi…

İnsanlar aşkı hep uçsuz bucaksız gökyüzüne benzetirler. Oysa ben seni bir orman gibi seviyorum; kökleri derinde, dalları sığınak, gölgesi huzur.  Bu öyle bir orman ki, dışarıdaki tüm gürültüyü o derin sessizliğiyle yutuyor.

Gölgen huzur diyorum sana… Çünkü bazen her şey birbirine karışıyor; düşüncelerim üst üste geliyor, beynimin içinde susmayan bir gürültü büyüyor. Tam da o anda, hiç çağırmamışken bile sen geliyorsun aklıma. Adın geçince zihnim yavaşlıyor, kalbim nefes almayı hatırlıyor. O an anlıyorum ki günlerim, senin varlığınla anlam kazanıyor.

Uyandığım her sabah, düşüncelerimin ilk durağı sen oluyorsun. Gözlerimi hayata açar açmaz zihnim seni anımsıyor; geceden kalan ağırlık, adın geçtikçe hafifliyor.

Cemal Süreya’nın o naif dizesindeki gibi: “Uyandım uyandım, hep seni düşündüm. Yalnız seni, yalnız senin gözlerini…”

Gerçekten de öyle… Sadece uykudan uyanırken de değil; bir kitaptan başımı kaldırdığımda, yağmurun sesini dinlediğimde ya da en güzel cümlemi bitirdiğimde de seni düşünüyorum. Senin gözlerin, benim yazmak için ihtiyaç duyduğum tek ışık kaynağı. Bir yazar olarak hayal gücüm ne kadar geniş olursa olsun, senin o bakışındaki derinliği hiçbir kurguyla yarıştıramıyorum.

Seni düşünmek, kışın ortasında avuçlarımda bir parça güneş tutmak gibi içimi ısıtıyor. Bir erkeğin bir kadının ruhuna bu kadar zarifçe dokunabilmesi, onun en sert duvarlarını bile bir tebessümle yıkabilmesi ne muazzam bir güç…

Biliyorum, dünya bazen üzerimize bir çığ gibi çöküyor; ruhumuz yorgun, kalbimiz hırpalanmış… Fakat gerçek aşk, tam da bu yorgunluğun içinde birbirine sığınacak bir liman olmak değil midir? Varlığımı varlığınla tamamlamak…

Senin varlığın, kelimelerin anlamını baştan yazdırıyor bana. Seni anlatmaya her başladığımda sözcükler yetmiyor. Çünkü sen, dilin sınırlarını aşıyorsun ve o sınırlar aşıldıkça seni yazmak daha da zorlaşıyor. Nasıl anlatacağını bilememek ama buna rağmen susamamak… Anlatamamanın içinde bile, anlatmaktan asla vazgeçememek.

İşte bu yüzden, bu satırları okurken hissettiklerimi duyabiliyorsanız kalbimin en kuytu yerinden size seslenmek istiyorum. Bir insanın suskunluğundan bile uzun hikâyeler devşirebiliyorsanız, bir bakışın size hiç bilmediğiniz bir dili bir anda öğretebildiğine inanıyorsanız… İşte tam orada kelimeler anlamını yitiriyor. Aslında onu yazmak tam da bu yüzden zorlaşıyor.

Şimdi yazmayı bırakıyorum. Bu eserin son kelimelerinde, seni anlatmaya doyamadığım ama kelime bulamadığım o eşsiz sondayız. Varsın söz burada sussun; çünkü seni yaşamak, seni anlatmaktan çok daha güzel…

Benim dünyamda her yol sana çıkıyor sevgilim. Yazdığım her satırda sen varsın, sildiğim her kelimede ise senden bir iz… Seni sevmek, benim en güzel eserim.