MODERN TOPLUMDA DUYGUSAL YOKSULLUK

Teknolojinin tüm insanlığı esir aldığı bu çağ, yavaş yavaş beni korkutmaya başladı. Küçük ekranların içine kapanıyor, klavyelerin arkasına saklanıyoruz. Sosyal medya bir paylaşım alanı olmaktan çıkıp bir gösteri sahnesine dönüşmüş durumda, biz farkına varmadan hayatımızdan birçok şeyi sessizce alıp götürüyor.

Teknolojiye doğan bu nesil için her şey çoğu zaman daha belirsiz ve donuk. Sanki renkler silinmiş, hayat tek bir çizgide sabitlenmiş gibi. Konuşmalar, sohbetler ve yüz yüze kurulan bağlar artık parmaklarımızın ucuna sıkışmış durumda. Hepimiz bağlıyız ama yalnızız. Hepimiz görünürüz ama bir boşluğun içindeyiz.

Oysa bir fincan kahvenin kırk yıllık hatırı sayıldığı bu toplumda insanlar neden bu kadar bireyselleşti? Birlikte yapılan aktiviteler neden giderek azaldı? Dostluk ve arkadaşlık, sanki yavaş yavaş solup yaşamdan siliniyor. Sessiz çığlıklarımızı duymayan bir toplumda insanın iç dünyası da kaçınılmaz olarak yalnızlaşıyor. Modern yaşamın hızı, bitmeyen meşguliyet ve teknolojik bağımlılık duygusal bağlarımızı fark ettirmeden eritiyor. İnsanlar artık birbirini yalnızca ekranlar aracılığıyla tanıyor, empati ve gerçek duygular birer tık ötesinde kayboluyor. Oysa duygusal yakınlık toplumsal dayanışmanın, gerçek dostluğun ve anlamlı bir hayatın temelidir.

Bütün bu düşünceler zihnimi meşgul ederken geçen gün tanık olduğum küçük bir an, söylediklerimin hâlâ bir karşılığı olduğunu bana yeniden hatırlattı.

Şiddetli bir kar yağışının ardından sokaklar beyaza bürünmüştü. Hava keskin ama tertemizdi. Bir apartmanın önünde, ellerinde poşetlerle yokuştan kayan çocukları izledim. Düşüyorlar, bir yerlere çarpıyorlar, kahkahalarla ayağa kalkıp yeniden deniyorlardı. Soğuktan kızarmış yanaklarına rağmen ne bir şikâyet vardı ne de bir ekran. Kuralları kendileri koyuyor, tartışıp barışıyor, oyuna kaldıkları yerden devam ediyorlardı.

O an fark ettim ki biz büyüdükçe kaybettiğimizi sandığımız birçok şey, onlar için hâlâ sokak aralarında saklıydı: paylaşmak, birlikte gülmek ve anın içinde kalabilmek.

Bu öyle güzel bir andı ki…

Renklerin geri gelmesini istiyorum. Sokakların, kafelerin ve parkların sohbetlerle, kahkahalarla dolmasını… İnsanların birbirine destek olduğu, dostluğun ve dayanışmanın yeniden filizlendiği bir dünyayı hayal ediyorum. Çocukların ekranlara bağlı kalarak değil insanlarla ve toplumla bütünleşerek büyümesini diliyorum. Paylaşmayı, empatiyi ve dayanışmayı öğrenerek yetişmelerini… Farklılıkları kucaklayan, birlikte üreten bir toplumda büyümelerini.

Bu çağın kirli gürültüsü arasında güzel duyguların galip gelmesini; samimiyetin, paylaşmanın ve küçük mutlulukların yeniden değer kazanmasını umut ediyorum. Belki bu sessiz çığlıkları duyurmak zor. Belki gerçek bağları yeniden kurmak zaman alacak. Ama unutmayalım ki her büyük değişim, küçük bir farkındalıkla başlar. Dostluğun, birlikteliğin ve güzel duyguların sesi; teknolojinin soğuk ekranlarından çok daha güçlü olabilir.