BİR GÜN KİMSE HATIRLAMAZSA

Bir gün kimse hatırlamazsa adımı,

Sokaklar yine aynı sessizlikle uyanır mı sabaha?

Yokluğum bir eksik gibi düşer mi birinin içine,

Yoksa hiç var olmamışım gibi mi kapanır sayfa?

Bir sandalye boş kalır belki, kimse fark etmez,

Bir fincan eksik olur masada, ama kimse sormaz neden.

İnsan, yaşarken büyük zanneder kendini çoğu kez;

Oysa yokluğu bile bazen sessizdir, fark edilmeden.

Sesim duvarlara çarpar da geri dönmezse bir gün,

Adımı çağıran olmazsa hiçbir köşede,

Hatıralar silinir mi yağmur gibi zamanla,

Yoksa bir yerlerde saklı kalır mı kimsenin bilmediği yerde?

Bir fotoğraf soluklaşır, yüzüm belirsizleşir;

Gözlerim bir yabancıya ait gibi görünür.

Kimdim ben, diye sorar belki bir çocuk;

Ama cevabı rüzgâr alır götürür.

İnsan ölmekten değil belki de bundan korkar;

Bir iz bırakmadan geçip gitmekten,

Bir zamanlar “vardı” bile denilmeden,

Sessizce silinmekten.

Ama yine de yaşar, yazar, sever, kırılır insan;

Belki bir cümlede kalırım diye birinin aklında.

Çünkü bazen bir ömür yetmez hatırlanmaya,

Ama bir his yeter… unutulmamak adına.