ELİFÇE BİR SEBAT

Namus, insan denen varlıkta kalan imandır.

Can gider, eğrilirse baş, o hayat hüsrandır.

Mal mülk savrulur, haşmetli rüzgara yenilip

Dik kalan alnın bedeli, işte o vakit vicdandır.

Akıbette sustu mu kalpte hayadan eser

Ayakta duran, ne ocak, ne de handır.

Nice tahtlar yıkılır, bir duruş yıkılmaz iken

Zira namus, insanda sarsılmaz bir erkândır.

Elif gibi durmazsa, elde bir hiçtir beden

İnsanı insan eden, işte o öz irfandır.

Zulme râm olmayanın kalbi tümüyle imandır.

Suskunluk ekseriya, zalime zırh-ı candır.

Mert olan, hakkı için titrer ancak eğilmez

O duruş, arş-ı adâlet katında mizandır.

Kanla değil, sabırla yazılır defterleri

Mazlumun gözyaşı, Hakk katında fermandır.

Sanma kaybolur giden, Hakk’a varan nefes

Zayi olmaz; o yolun ki menzili rıdvandır.

Bir gün elbet sorulur, zulmü kucaklayan

Direnen ehl-i vefanın, mükâfatı Rahmân’dır.