BİR FOTOĞRAFA BAKMAYA ÇALIŞMANIN HEVESİ

Düşer mi insan hiç bir fotoğrafın rüyasına?

Bir karede yaşam arar mı hayatına?

Sevmeye devam etmeye çalışabilir mi hiç,

Hiç konuşmayan o fotoğrafa baktıkça?

O insan ki sokağa adımlarını attığında,

Bir yüzü görme umuduyla bakınır etrafa.

O gözlere bir kere bakmak,

Sonra kör olmak ister her baktığı insana.

Ama birden durup düşünür olduğu yerde;

“Nasıl bakarım ben o gündüz yüzlü yüze?” diye.

“Nasıl bulabilirim gün yüzünü,

O gözler bakmak istemezken bu lanet yüze?”

Sonra sadece düşünmeyi geçirir içinden,

Ama sadece düşünmek bile hasta eder derinden.

Nefesi geçerken soluk borusundan,

Bir ağırlık çöker nefesinin üzerinden.

Baksa o gözlere, eli ayağı girer birbirine;

Göğsü sıkışır, gözleri dolar birdenbire.

Ama daha kötüsü, bir korku sinecek içine;

“O gözler bakmazsa?” deyip uzanır cebine.

O fotoğraf var şimdi yine ağırlaşan elinde,

Zanneder ki o fotoğraf varken korku yok içinde.

Ne gözleri bakacak mı diye endişe eder,

Ne de o lanet bedeni olur bir sınav içinde.

Ancak bir süre bakınca anlar ki fotoğrafa bakmak,

Yüzüne bakmaktan farksız, bir dala tutunmak.

Çünkü o yüze bakmanın ağırlığı,

Onu her seferinde biraz daha yakacak.

Çünkü o baktığı gözler, o yüz o kadar ağırdır ki;

Sadece fotoğrafına bakmak bile yarar geçer yüreği.

Her baktığında içinde derin bir suçluluk,

Üstüne ağır bir yük bindirir rezilliği.

Ama yine de yüzüne bakmaktansa fotoğrafa bakar.

O suçluluk hissine karşı sevgisi pek ağır basar.

Fakat yine de her sokağa çıktığında,

O yüzü bulabilmek için durmadan etrafa bakar.