RENKLERİN DİLİ

Bir insanı tanımadan önce aslında onu biraz görürüz. Üzerindeki kıyafetin tonu, evinin duvarı, seçtiği çiçek, hatta telefon kılıfı… Renkler bizden önce konuşur. Biz daha adımızı söylemeden küçük ipuçları verirler.

İnsan ruhu renksiz değildir; yalnızca bazen solar, bazen parlar.

Kırmızı mesela…

Sadece bir renk değildir. Cesarettir, öfkedir, aşktır. Bir bayrağın kırmızısı fedakârlığı, bir gülünki kalbi hatırlatır. Bir annenin çocuğuna sarılırken içinden geçen koruma duygusu da biraz kırmızıdır. İçten içe yanan, sönmeyen bir ateş gibi.

Maviye bakalım…

Gökyüzüne uzun uzun baktığınız bir anı düşünün ya da deniz kenarında dalgaların sesini dinlediğiniz o sessizliği. İçiniz yavaşlar. Mavi acele etmez. Bir öğretmenin sabrında, bir babanın sessiz duruşunda biraz mavi vardır. Güven veren, sakin bir ton.

Sarı daha çelişkili bir renktir.

Güneş sarıdır, neşeyi çağırır. Ama sonbaharda yere düşen yaprak da sarıdır. Aynı renk, iki ayrı duygu… Hayat da öyle değil midir? Sarı, çocuk kahkahasını hatırlatır; ama eski bir defterin solmuş sayfalarını da.

Yeşil umut demektir.

Toprağın sabrı, kıştan sonra gelen filizdir. Hastane odasında pencere kenarındaki küçük bir bitkinin insana iyi gelmesi boşuna değildir. Yeşil, “Henüz bitmedi.” Der. Yeniden başlama ihtimalini hatırlatır.

Siyah çoğu zaman yanlış anlaşılır.

Karanlık sanılır ama aynı zamanda asildir. Gece siyah olmasa yıldızları görebilir miydik? Acı olmasa olgunlaşabilir miydik? Siyah, insanın derin tarafıdır. Sessizdir ama güçlüdür.

Beyaz ise sandığımız kadar sade değildir.

Aslında bütün renklerin birleşimidir; tıpkı insan gibi. İçimizde kırmızı da vardır, mavi de, sarı da… Ama dışarıdan bakıldığında bazen sadece sakin görünürüz. Beyaz, yeni bir başlangıcı çağrıştırır. Temiz bir sayfa gibi.

Renkler yalnızca dış dünyada değil, içimizde de yaşar. Bir sabah enerjik uyanırsınız; içiniz kıpkırmızıdır. Bir akşam yorgun dönersiniz, her şey griye çalar. Âşık olursunuz, dünya pembeye keser. Bir kayıp yaşarsınız, tonlar koyulaşır.

Hastanelerin açık renklere boyanması, çocuk odalarının rengârenk olması tesadüf değildir. İnsan bazen farkında olmadan iyileşmek, umutlanmak, hayal kurmak ister. Renkler bunu kelimelerden önce yapar.

Bazı insanlar vardır; yanına girince ortam aydınlanır, biraz sarıdırlar. Bazıları konuşmadan güven verir; mavidirler. Mücadele edenler, yılmayanlar kırmızıyı taşır. Sessizce toparlayanlar, büyütenler ise yeşili.

Belki de mesele hangi renk olduğumuz değil, hangi renge ihtiyaç duyduğumuzu fark edebilmektir. Çünkü insan bazen kendi tonunu kaybeder. Ama bir söz, bir dokunuş, bir hatıra onu yeniden canlandırabilir.

Hayat siyah beyaz değildir. Doğru ışıkta bakıldığında her şey biraz gökkuşağıdır.

Peki, siz bugün hangi renktesiniz?