ÖLÜMLÜLÜK

Bir güz vedasıyla
güler yüzlü çiçekler,
gökyüzünden selam eden kuşlar,
sabah umuduyla
ufukta doğan güneş
gidecek.

Ve
ölüm ile tüm gitmeler,
ölümlülük
gerçeğine sarılarak
dirilecek tabutta.

Ölüm, bilmek kendiliğini.
Ölüm, ne olmadığını öğreten insanlığa.
Ölüm, bir kahkül göz önünde alın yazımızın.

“İnsan,” derdi dedem,
“toprağı ve taşıyla ölüme koşan dünyayı kovalar.
Dünyada yaşamayı buldum zanneder.”
Bayramlar, takım elbiseler bürünür güneşin doğuşuna
ve her sabah güzel bir kahvaltıyla güne başlaması bundandır.
Ve eklerdi dedem:
İçtiği suyun, verdiği nefesin toprağa ait olduğunu unutarak.

Toprak ve ölüm,
iki yoldaş insanlığa;
çocukluktan yaş alana dek ölmekliğe,
anne rahminden anneliğe uzanana dek ömrü.

Fakat bir farkı vardı:
Bu yoldaşlar acıydı.
Yaz ve kış soğuktu tenleri.
Ne ilkbaharda neşeyle karşılar demokratları,
ne sonbaharda hüznün saçını tarar kundakta.

Mürekkep akan mermiler,
sıcak yerlerimize;
güvercin kanadından bakan gözlerimize…
İrili ufaklı tüm propagandalarımızı öpüyor ölüm.
Fark buydu.

Ölüm ve toprak…
Ölümün bir bakire tarafı vardı.
Beyaz yakalılıktan öte,
makam arabasını tabut yapan valinin.
Uykunun rengini değiştiren,
rüyaların göz altı morluklarını daha da karartan.

Yükselten bir tarafı da vardı ölümün;
dindar tarafı.
Göbek bağından üflenen,
geceyi uçuran aydınlığa…
Zamanı bir piyango ederek,
güzel olan her şeyi siciline yazdıracak
sağ ve solundaki ışıldayan yargıçlara.

Ölümün zirvesine eren,
akla basılan bir bayrağı dikilmiş görür.
Asırlardan evvel koynumuza bahşolunan,
fecri yaratkan yapan sonsuzluğa;
kınından çıkararak şevkimizi,
ölümün ölümlülüğünü öldüren,
toprağını denizlerde yeşerten,
acıyı öpecek bir dalgalanmaktı bu bayrak.

Toprağı okşayıp yeşertecek olan sonsuzluğa:
Hasbünallah…
Hasbün ALLAH…

Dedemin dilinde
ve
ölümün zirvesinde
dalgalanıyor
Hasbünallah…