HENÜZ ADLANDIRILMAMIŞ

Kelimeler tükendi; çağ sessiz,

Öbekler, ifadeler, satırlarda hep aynı yankı.

Ne yazsam yazılmış,

Ne yaşanmamış ne yaşanmış.

Henüz adlandırılmamış bir şey var, biliyorum,

Kaleme alınmamış, bana özel.

Ne aşk, ne hüzün, ne kin;

Hiçbiri de değil, hiçbir tanım “o” değil.

Hiddetle yaşadığım duyguların,

Asırlar önce mezarı kazılmış.

Ve ben hala sormaktayım kendime:

Yaşanmış kelimelere rağmen,

Onca şaire, ifade edilmiş duygulara rağmen,

Beni de şair eden

Dizelerde hakikati aratan,

Neydi bu adını koyamadığım yangın?

Çığlık gibi, Sessizliğin içinde yankılanan,

Hangi kelimeye sığar

Bu bilinmezliğin ateşi?

Kelimeler tükense de,

Çağ sessiz kalsa da,

İster ciltler yazılmış olsun kütüphaneleri dolduran,

Ben hâlâ yazıyorum;

Adını koyamadığımı,

İçimde yananı,

Dizelere çağıranı…