DUDAKTA SUSANLAR

Anlaşılmak, insanın istediği tek nasipmiş;

Varlığın ispatı meğer yoklukta gizliymiş.

Aşkıyla tapındıklarım ne sahte bir devirmiş;

Hayat dediğiniz sahneler meğer ne boş seyirmiş!

Yar vedası, son yaprağımı kopartan bir kışmış;

Şu kalpte büyüttüklerim, dudakta susanlarmış.

Gözyaşıysa insanın ettiği en dürüst itirafmış;

Hayat bir senaryoymuş ve tek perdelik drammış.

İçindeki boşluk, insanın en kalabalık yeriymiş;

Kaderdir dediklerim meğer ne zor bir ihtimalmiş.

İnandığım tüm yarınlar, bir öncekinden betermiş;

Dünün yüküyle insan, yarına varmadan bitenmiş.

Mağduriyet, bir yük altında bükülmeye mahkûm belmiş;

Umutsa insanı yalnızlıkta en son terk edenmiş.

Şu “yanlış insan” dedikleri meğer ne doğru dersmiş;

Bu dersten payıma düşenler meğerse en acı dertmiş.

Dünya denen rüya, gerçekte sinsi bir serapmış;

Gerçek sandığım tebessüm ne ince bir hesapmış.

Haklı çıkmak uğruna kaybettiklerim hayatmış;

Gönül deva ararken derdi büyüten tek tarafmış.

Büyümek, her gün kendinden bir parça eksilmekmiş;

Her nefesse ölüme verilen sessiz bir rehinmiş.

En doğrusu gitmekmiş ve ardına bakmamakmış;

Birine verdiğin her ödün, kendine attığın tokatmış.