HASTA YAPIN BENİ
Gitti beni kurtaran son mısralar,
Elimi karartan her şeyden çektim.
Ölümü ısrarla dilemekten çekiniyordum,
Hasta yapın beni.
Hiçbir ben, eski yerimizi doldurmuyor.
Bu umutsuzluk taze şüphelerimi aldı
Ve beni, başkalarının kuşkularına bıraktığı
O banka götürdü.
Orada, şüphelerinizi geride bırakıyorum.
Kaybetmek istemediğim uğur böceğine…
Bilerek şimdi veda ediyorum.
Anlayışla yaklaşan tek bir el yeterdi…
Defterimdeki karalamaları silmeye,
Kayboldu sandığım dünleri aralamaya.
Hasta yapın beni.
Bir gerçek olup sıcak gözyaşlarımla akıtılsam,
Kendimize verdiğimiz sözler gibi hemen unutulsam.
Karamsarlığıma kusur bulunmazsa,
Hasta yapın beni.
Eskiden hafife aldığım sancılar…
Nereye gidiyorsunuz?
Bahanem varken ölüm alıp götürsün;
Kalbim bir sana darıldı sanma.
Yanımda ilaçlarım,
ve
Kalbimin sen kokan atışlarıyla
Beni öpen sancılarım.
Kaleminize sağlık…
İnsanın içsel hesaplaşmasında yaşadığı bir bunalım havası hakim. Çoğu insanın zaman zaman yaşadığı bir karamsarlık duygusunun, buhran havasının çok güzel işlendiği bir şiir. Ahengi yumuşak ve yormayan türden. “Hasta yapın beni” istediğimiz şeylere ulaşamadığımız her an zihnimizde tekrarlanan da bu değil midir. Çok güzel ve başarılı bir şiir. Kaleminize, emeğinize sağlık.
Şiirinizin özellikle son mısraları beni çok etkiledi. Kaleminize sağlık