OK VE YAY

Hayat bir kefen kadar ağırdır.
Biraz zulmeden gözlerin bana yârdır.
Ok çeken sözlerine dilimse yâydır.
Bir acı vardır göğün üstünde;
Haykırır bir aslanın sırtlana olan öfkesi gibi,
Bir o kadar heybetli ve bir o kadar öfkeli.
Seviyorsam eğer seni,
Bil ki narin yüreğini bilip tanıdığımdandır.

Ey gökyüzü! Güneş ve Ay!
Diz çök bu aşkın hürmeti karşısında son bir defa.
Giden kalanla muhabbet kurmazsa,
N’apsın bu serçeler dallarında?
Ağlar durur boynu bükük, ötmez sevda dilinde.

Gülen kalbine hürmet,
Bana düşen kâr mıdır hayalin?
Seven sevdiğine layık ise
Benden gider mi bu yükselen heybet?

Ne gök yarılsın ne yıldız kaysın.
Sen var yanıma, dizlerimin çözülsün bağı.
Bağışlasın beni, azat etsin aşk düşmanı.
Yemin olsun vazgeçersem
Dolansın boynuma urgan.