CAHİL YAŞAMDA KÖR ZİHNİYET

Bağnaz düşüncelerinin kurbanı olmuş,

Harabeler içerisinde varlığın!

Fani dünyada sandığın kadar var mısın?

Ne çok şey sanırsın kendini,

Oysa varlığın, evrende yalnızca görünmez toz tanesi.

Arşa uzanırken bitmeyi bilmeyen düşlerin…

Nasibini almamışsın, yaşamın gerçekliğinden.

Kibrinse bambaşka bir felaket,

Kalbinden taştıkça zifte bulaşıyor,

Her adımının arkasında kapkara bir iz sonrasında.

Nasıl ki varsın her şeyin en başında,

Aslında yoksun hiçbir manada.

Yalnızsın, belki yapayalnız…

Farkında mısın ki bunların?

Sen, kendi içinde yaşattığın;

Sen, gerçekteki varlığın…

Yüce Allah’ım, ne büyük bir yanılgı!

Hükmediyor ince ince karakterine.

Cahillik; bitmek bilmez, küheylan.

Sanırsın kendini bilge, âlim, mürebbi…

Unutma, hiçbir şey olmadığın gerçeğini.

Âlem geçer, kalır ardında yaptıkların,

Kalmaz heveslerine aldandığın maddiyatların.

Sen nasıl bilirsin insanları?

Bir midir seninle yapacakları?

Sen birsin, o bir, ötekiler iki, üç…

Zihninin çerağını, kör kalbin için tüketme!

Zihnin de bulanmasın kalbin gibi zifte.

Kendin için başkasının gönlünü kırma,

Yürektir bu; kırılır, sızlar devamlı unutsa da.

Gözünü yükseklere dikme,

Asıl gideceğin yer, yerin kaç kat altı!

Gönül tokluğun köhne arazide kalmış,

Kaldır başını, dik dur!

Bak boyun neler neler aşmış…

Utan biraz, belki hatırlarsın insanlığı.

Ya da utanma, sadece unutma!

Sende kalan birkaç parça insanlığı.