HEP HÜSRAN OLACAKTIR İNSAN

Sonuçsuz çabalarıyla insan, mahkûmdur hüsrana.

Yanlış tanıdığı, yanlış insanların uğruna…

Yanlış kişilerin, bedbaht eden yollarıyla…

Amansızca devam eden tutamadığı zamanla…

Zamanla girdiği mücadeledeki kesin sonla…

Eylemsiz hayallerin kafasındaki kuruntusuyla…

Aklındaki koca mezarlığın onu zorlamasıyla…

Duygularının esiri olarak yaşadığı hayatıyla…

İnsan istemez elbet hüsrana mahkûm olmayı.

Ancak başaramaz yanlış yollarda olmamayı.

Aslında insanı hüsran eden değildir yanlış yolları;

Duygularından arındıramadıklarıdır asıl hüsranı.

Hisleri yüzündendir böyle amansızca çırpınması.

Duygularını dizginleyemediği içindir çoğu yanlışı.

Fakat insan duygularına ses vermek ister yine de.

Her şeye rağmen kapılır duygularının sesine;

İnsanın asıl dayanağıdır, hep ayyaş etse de.

İnsan ebediyen duygularının esiridir elbette,

Onu hüsrana amansızca mahkûm etse bile.

Bu yüzden insan, her zaman olur hüsran içinde.