BAŞKA AŞKLAR

Balkonlarımızdan insan sesleri geliyor,

sesler sesleri kovalar gibi,

yakalamak ister gibi,

boğazlayarak sevgilerimizi.

Bir çift el,

soğuk parmaklarıyla;

hırçın, hissiz, morarmış ayası

ve beni çekiyor

harf harf şakağımdan dışarı.

Balkonumdan, başkalarına nazır;

seslerin boğuştuğu,

bazen ateş yakılan,

ritüel çadırlar kurulu,

kalabalık konuşulan,

sabahı tentene eden,

kan dolusu testi kıran

insan çarşıları…

Kaynıyor içimde dirilmek.

Kırışıklıklar hüzünlerimde,

karalar sürülürken gecelerime.

Balkon;

diriltmeden göğsümü,

dirilmenin hazzına ermeden

tanımlamaya cüret yaşlarımı.

Sesler, ne cüret!

Aşklarımdan damlayan yaşı,

odalarıma kazıdığım şiirlerimi,

seccademi

zincir ile mahkûm etmek

balkonumdan.

Başka aşklar ile

tanımlayan beni…

Sesler saksıları çatlatıyor.

Çocuk çığlıkları,

öldürülen zihinleri annelerin

ve yatak odasına düşman yetişen

başka aşklar

yürüyor balkonumun önünden.

Başka aşklara âşık insanlar,

kendini tanımlayan seslere tutsak.

Evinin duvarlarını kırıyor

komşu sevmez diye rengini.

Çünkü komşunun sesi de

balkondan çekiyor aşağı.

Seslerin demirden sopalarla

aşklarımızı öldürdüğü

ve kafa taslarını aynı yerden kırarak

herkesi

başka aşklara meftun ettiği…

Oysa ki evimdeki çekyat

ve tüten ocağı kendilik telaşımın;

annemin bir gülüşünde demlenen,

babamın üniformasında iliklenen

namustan bir çocuk…

Umut kuşları gibi

balkonumdan uçuyor

inatla

başka aşklara.