HER ÇAĞRI ASLINA DÖNMEK İÇİNDİR

Bişnev… Dinle.

Fakat bu kez kulakla değil; kalbin en kuytu, en incinmiş yerinden dinle. Zira ses dediğin, hakikatin gölgesidir sadece. Asıl söz, sükûtun içinden doğar. Mevlana Celaleddin Rumi’nin “dinle” diye başlayan çağrısı, bir işitme emri değil; bir uyanış davetidir.

Ney konuşmaz; yakar.

Ney anlatmaz; hatırlatır.

Kamışlıktan koparıldığı an, aslında insanın ilk yalnızlığıdır. O kesiliş, bir başlangıç değil; bir hatırlayıştır. Çünkü insan da koparılmıştır… Ezelden gelip zamana düşmüş, sonsuzdan kopup sınıra hapsolmuştur. Ve o günden beri, her nefeste biraz daha eksik, her arzuda biraz daha dağınıktır.

İnsan önce kutsalını yitirdi.

Sonra emaneti unuttu.

Oysa yeryüzü bir mülk değildi; bir sırdı. Ona verilmişti, sahip olsun diye değil; şahit olsun diye. Lakin insan, şahitliği bıraktı, hükmetmeye kalktı. Emanetçi olduğunu unuttuğu an, yükü ağırlaştı. Taşıyamadığına sahip çıkmaya çalıştı. Ve işte o an, kalbi daraldı.

Modern zamanlar geldi sonra…

Parlak bir sis gibi çöktü hakikatin üzerine. Modernizm, insana kendini merkeze koymayı öğretti. “Bilmek” dedi, “yetmektir.” Oysa bilmek, çoğu zaman unutuşun en ince perdesidir. İnsan ölçtü, biçti, adlandırdı… Ve her şeyi çözdüğünü sandı. Fakat çözdükçe dağıldı, dağıldıkça çoğaldı, çoğaldıkça eksildi.

Ne tuhaf bir çelişkiydi bu…

Secde ederken kibirli,

Susarken gürültülü,

Varlıkta yok, yoklukta var sanan bir hâl…

Hak yerdi ama hakikatten uzaktı.

İbadet ederdi ama kulluğu unutmuştu.

Sözleri göğe yükselir, amelleri yere düşerdi. Ve insan, kendi sesinin yankısında sağırlaştı. “Dinle” diye başlayan bir hakikatin en derin sessizliğinde kayboldu.

Sonra yön aradı…

Pusulalar yaptı, yollar çizdi. Ama hiçbir yol, kalbe varmıyordu. Çünkü yön, tek başına bulunmazdı. İnsan insana yüzünü dönmeden, bir başka kalpte kendini görmeden yol bulamazdı. Ama o, yüzünü çevirdi. Sırt sırta vermeyi unuttu; sırt dönmeyi marifet sandı. Böylece yalnızlık çoğaldı, kalpler katılaştı.

Ve nihayet…

Batıl, hak suretine büründü.

Gölge, ışığın yerini aldı.

Artık doğruyu söylemek değil, doğruyu hatırlamak zordu. Çünkü insan, hatırlamayı unutmuştu.

Ama ney hâlâ inler…

Her nefeste, her sızıda, her susuşta…

“Dinle!” der.

“Çünkü sen, unuttuğundan ibaretsin.”

Dinlemek, geri dönmektir.

Dönmek, kendine varmak…

Kendine varmak ise O’na yaklaşmaktır.

Belki bir gün, insan yeniden dinlemeyi öğrenir.

Ve o zaman anlar:

Ayrılık bir son değil, bir çağrıdır.

Ve her çağrı, aslına dönmek içindir.