HAKİKATİN İPİ

Hiçliğin ortasında
İnsana tek bir yol gösterilir.
Ama hakikat hep aynıdır:
Ariadne’nin ipi
ve Allah’ın ipi.

Kalp gözün ürpermiş bir duvarda,
Dunure’un kıyı labirentinde.

Nefesin, tükenmiş bir yakarış —
son sahipsiz yolculuğun.

Ruhun ise
Chartres’in taş döngüsünde yürür.

Kendini unutursan
Villa Pisani’nin yeşil koridorlarında,
Nautilus’un sessiz odacıkları
Açar sana başka mertebeler.

Rehberin teyakkuzdadır.

Kendini her şeyden kopmuş bulsan da
Hayat,
Ters yüz olmuş eski bir zeytin ağacıdır.

Bedenin seni döngüye çağırır.
Zaman da öyle.
Ama zaman
Daha derin bir gerçeğe hizmet eder.

θ döndükçe r yükselir.
Kalbin onunla spiral çizer.

Merkezden uzaklaştığını sanırsın —
Oysa her dönüşte
Biraz daha yaklaşırsın.
Kendi içindeki merkeze.

Tanrı’nın dokunuşunda
Persona ile Animus
aynı ipte buluşur.

Ve o anda anlarsın:
Hakikat hep aynıdır.