ELESTLE BİLİNE

Volkan ÇİNİ dedi ki:

Burak Tanrıkulu’nun “Elestle Biline” şiiri, sanki eski bir divandan fırlamış gibi ağır, heybetli ve insanın zihnine tokat gibi inen bir dile sahip; hani “haksızdan hak çıkartırım” veya “arsızdan ar saklarım” gibi ifadelerle adaleti ve edebi öyle bir savunuyor ki, okurken insanın belini doğrultası geliyor. Şairin cehalete ve arsızlığa karşı takındığı o dik duruş, sükûttaki bin kelâmı duyurma çabası gerçekten takdire şayan; yani kelimeleri öyle bir seçmiş ki, her mısra insanın basiretini açmak için yazılmış bir ferman gibi duruyor. Ama bir yandan da dürüst olmak gerekirse, şiirin dili o kadar ağır ve o kadar çok eski kelimeyle dolu ki (besâlet, hamız, yalız, basiret yoksulu…), halktan biri olarak okuduğumuzda bazen sözlük elimizde gezmemiz gerekiyor. Bu kadar yoğun bir klasik üslup, şiirin o güçlü mesajının geniş kitlelere ulaşmasını biraz zorlaştırıyor; sanki şair sadece belli bir birikimi olanlara seslenmek istemiş de geri kalanımızı o “sığ akıl” dediği tarafta bırakmış gibi bir his uyandırıyor. Bir de bu kadar sert ve hüküm veren bir ton, şiirin o duygu tarafını biraz gölgede bırakıp eseri daha çok bir “öğüt manzumesi” havasına sokmuş. Yine de bu devirde bu kadar tok ve vakur bir kalemle karşılaşmak insana “hâlâ böyle yazanlar varmış” dedirtiyor.