YILLAR SONRA

Onu gördüğüm an, içimde yeşerttiğim koca bir yuva enkaz altında kaldı sanki. Kalbim durdu sandım, ardından bana ceza verirmiş gibi daha sert atmaya başladı.

Yıllar sonra aynı sokakta karşılaştığım adam, Korhan.Hayatımın en güzel yanılgısı.

Göz göze geldiğimiz an akrep ve yelkovan sessizlik yemini etti, zaman durdu. Sokaktaki tüm uğultular kayboldu. İnsanlar yanımızdan geçip gidiyordu ancak bu hazırlıksız karşılaşma bizi geçmişten karelerle dolu bir anı mezarlığına hapsetti.Onun yüzü yorgun, gözleri dalgındı. Ben iyiydim, yalnızca çok tanıdık bir yabancıya bakmanın verdiği kısa bir sersemlik vardı üzerimde.

Yan yana durduk, eskiden omuzlarımız ayrılmadan yürürdük bu sokaklarda. Şimdi aramızda görünmez bir uçurum vardı.

“Nasılsın?” dedi. Bir zamanlar kaybettiğimiz her şeyi fark etmişçesine yas kokan bir sesle. “İyiyim.” dedim sadece. İlk defa bunu söylemek bana ağır geldi. Çünkü söylediğimde samimiydim. Ancak o gözbebeklerinde kocaman bir enkaz taşıyarak bakıyordu bana.       “Ben pek iyi değilim.” dedi kısık bir sesle. “Sen gittikten sonra, hiçbir şey iyi olmadı.”Kalbimde ufak bir sızı hissettim. Çünkü bir zamanlar onu bu hâlde görmek istemeyecek kadar çok değer vermiştim.

Bir banka oturduk. Aramızda geçip giden yıllar vardı. Kırılmış kalpler, yarım kalmış vedalar, dilenmemiş özürler…

“En çok neyi özledin?” diye sordu, gözlerinde umut kırıntıları gizliydi. Derin bir nefesle doldurdum ciğerlerimi. “En yakın arkadaşımı özledim. Her şeyi mahvetmeden önceki seni özledim.” Gözleri doldu, ellerinde ufak bir titreme vardı. Bunu yansıtmamak için bir dal sigaraya uzandı. “Biz artık birbirini çok iyi tanıyan iki yabancıdan ibaretiz Korhan. Dikkat et kendine. Rüzgâr tenini incitmesin.” Gitmek için kalktım. Ona söyleyeceğim son sözler bunlardı. Ancak o; elimi tutmak, gidişimi engellemek için uzandı. Parmakları havada kaldı, vazgeçti. O vazgeçiş, bütün geçmişimizin gizlendiği körpe bir mezardı. Arkamı döndüm. Yürümeye başladım.

Üç adım sonra vitrindeki camda yansımamı gördüm. Parmağımdaki yüzük güneşte parlıyordu. Göz ucuyla ona baktım; başını ellerinin arasına almış, sessizce sigara içiyordu.Durmadım.

O gün orada öğrendiğim şey şuydu: Bazı insanlar, seni sevdiği hâlde kaybeder. Ve seni gerçekten sevdiğini, artık geri alamayacağı zaman anlar.

Korhan orada kaldı. Ben eve döndüm.

Ve gecenin karanlığında, yıllar sonra ilk kez sessizce ağladım. Yanımda uyuyan adama belli etmemek için ufak bir hıçkırık bile kaçmadı dudaklarımdan. Ağladım çünkü aslında en ağır acı, artık geri dönemeyecek kadar mutlu olmaktı.