SESSİZ ÇIĞLIK

Soldunuz siz de değil mi?

Cevap gelmeyeceğini bile bile sardunyalara soru sordu. Bir ses bekledi.

— Çiçekler dile gelecek değil ya.

diye kendi düşüncesine karşılık verdi ve konuşmaya devam etti.

— Suyunuzu veriyorum; gün ışığınızı da Allah veriyor, daha size ne lazım ki?

diye balkondaki sallanan ahşap berjerinden çiçeklere sitem etmeye devam etti.

—Yeriniz dünyada olabilecek en güzel yerlerden biri; arkanızda sağlam balkon duvarı, sağ tarafınızda güneşin sıcacık yüzü, ön tarafınızda ise Haremin sırtlarından İstanbul’un manzarası. Manzaranın âlâsı burada, manzaraya bakarken yalnız değilsiniz de. Yanınızda size yarenlik edecek türlerinizden çeşitler de mevcut.

Yaşadığı hayatın yalnızlığının bütün sitemini çiçeklere aktarırken elinde buz gibi olmuş ince belli çay bardağını masanın üstüne bıraktı.

— Hanım hanım, şu bardağa bir sıcak çay katıver

diyesi geldi.

Yutkundu, yutkundu. Hava hafif hafif çiseliyor. Çiçek açan erik ağaçlarının çiçekleri susuzluğunu gideriyordu. Bulutlu gökyüzünde gezinen bir kuş sürüsü takıldı gözüne.

— Onlar da yalnız değil.

dedi.

Sesler duymaya başladı. Sessizliklerin içinde sesler beliriverdi. Aradığı sesi bulmuştu bulmasına ama onu mutlu etmemişti. Üst kattaki çiftin günlük rutinleri başlayıvermişti.

— Bunlar da can sıkıntısından bağırışıyorlar herhalde, akşam saç saça baş başa girerler, sabah olunca kol kola apartmandan çıkarlar. Bunların evlilikleri de yeni moda türlerden…

Oturduğu yerden doğruldu, yukarıdan gelen karı kocanın seslerini dinlememek için televizyona yöneldi.

— Sen biraz tıngırda, evin havası değişsin,

diye türkü kanalı buldu.

Çalan şarkıyı duyunca:

— Şansa bak, çala çala Mihriban çalmasın mı? Bugün her şey bir anda üstüme üstüme mi geliyor?

Bulgar göçmeni olan Mihriban belirivermişti gözlerinin önünde.

— Sarı saçlarını deli gönlüme bağlamışsın, çözülmüyor Mihriban

çalan şarkıya eşlik etti. Hem ağladı hem söyledi.

— Çayın altını kapatıp tansiyon ilacımı almamın vakti geldi,

dedi. Bir yudum su ile ilacı yutuverdi. Tekrar ahşap berjerindeki yerini almıştı.

Hava kararmış, yağmur hızlanmıştı. Sesler kesilmiş, televizyondaki türkü sözlerine yağmurun sesi eşlik eder olmuştu. Ağırlaşan göz kapaklarını yavaş yavaş açıp kapıyor,

— Çekip gitmeli artık, hızlıca çekip gitmeli…

diyordu.

…

Yolun sonundaki tepedeydi; karanlık olabildiğince her yeri kaplamış, börtü böceğin sesi kesilmiş, yıldızlar ve ay da evlerinden dışarı çıkmamıştı. Denizin mavisi kararmış, gökyüzünün karanlığı ile birleşip zifiri karanlık oluvermişti.

Çok yüksek…

Çok sessiz…

Çok yalnız…

Yapayalnız…

Kollarını açtı. Kabardı, kabardı, kanatlandı ve kendini rüzgâra bıraktı. Karanlıkla buluştu

…

Din don din don…

Birden olduğu yerden sıçradı. Zilin sesine doğru hızlıca yürüdü.

— Hakkı amca, ekmek ister misin?

…..