GÖĞEBAKANLAR ŞATOSU  

Fırtınada kalan son yaprak da dayanamayıp rüzgarla savrulmuştu göğe, kalbim sıkışarak yürüyordum yolda, gitmem gereken bir yer olmasa sokağa çıkılmazdı bu havada.

Adımlarımı sıklaştırıp daha hızlı yürümeye başladım. Fazla kilolarım ilk defa işe yaramıştı. Sağlamca kalabiliyordum yolda. Daha hızlı gidemesem de ilerleyebiliyordum.

Yaklaşık bir saat geçmişti. Ben soğuktan ellerimi ve ayaklarımı hissetmiyordum ama gideceğim yere varmıştım. Büyük şatonun önünde durduğumda elimdeki siyah şemsiyeyi indirdim daha iyi görebilmek için. Şatonun tepesinde büyükçe yazıyordu “Göğebakanlar Şatosu”.

Göğebakanlar şatosunun yüksekliği yüzünden ben göğe bakamıyordum. Ancak hayatın espri anlayışına aldırış etmedim.

Demir büyük kapı ağır ağır gıcırdayarak açılmasaydı, havanın karanlığından siyah kapının varlığı belli olmayacaktı.

Ağırlaşmış postallarımı şatoya doğru ilerlettim. Kapıya ulaşana kadar bir bu kadar daha yürümem gerekebilirdi. Ancak yorgunluktan gözümde büyümüş olan yol kısa sürede bitince derin bir nefes verdim.

Kapının ağır demirden olan aslan başı şeklindeki tokmağını üç kere vurdum. Tam üçüncü vuruşumla beraber ağır ağır açılan kapının ardından kâhyanın somurtkan yüzü belirdi.

“Hoş geldiniz, Bayan…”

“Foster.”

“Bayan Foster.”

“Hoş buldum.” dedim içimden tam tersini kasdederek.

Ayakkabılarımı çıkarmadan içeri girdim. Neredeyse sıksalar suyum çıkacaktı, o kadar ağırlaşmıştı ki üzerimdeki kıyafetler.

Kâhya beni üzerimi değiştirip temiz kıyafetler giyebileceğim bir odaya yönlendirdi.

Odaya girip ne verdiklerine bakmadan hızlıca üzerimi değiştirdim ve değiştirdikten sonra şık ve sıkıcı bir takım elbise olduğunu fark ettim. Açıkçası normalde buna biraz canım sıkılırdı ama sıcak ve kuru kıyafetler olduğu sürece modaya bir süreliğine uymayabilirdim.

Kâhya beni ev sahibinin odasına götürmek için geldiğinde hazır olduğumu görüp onu takip etmemi söyleyen bir baş işaretiyle bana yolu göstermeye başladı.

Odaya giderken neredeyse tüm evi gezmiştik ve evin ne kadar güzel olduğunu fark edebilecek kadar çok odasını görmüştüm.

Odaya girmeden, kapıyı önce kâhya tıklatıp içeri girerek geldiğimi söyledi. Anlaşılan ev sahibi içeri girmemi söylemiş olacak ki kâhya odadan çıktı.

“Girebilirsiniz Bayan Foster.” dedi.

Odaya yavaş adımlarla girdim ve ev sahibini sallanan sandalyesinde oturmuş örgü örerken buldum. Acil bir şekilde evlerine çağrılıp, bana ihtiyacı olduğunu söyleyen babaannemi bu şekilde şöminenin karşısına oturmuş ve örgü örer halde bulmayı beklemesem de bunu düşündüğümü belli etmedim.

“Bana ne için ihtiyacın vardı Babaannecim.” dedim kibar bir sesle.

“Otur yavrucuğum, beni kırmadan geldiğin için teşekkür ederim.” dedi. Acaba havanın nasıl olduğundan haberi var mıydı? Muhtemelen odasından çıkmadığı için dışarıda fırtına koptuğundan haberi yoktu çünkü bu şatonun duvarları ses geçirmiyordu ve babaannemin gözleri de iyi görmüyordu. Zaten biraz da bencil bir insandı.

“Ne demek, sen benim hayatta kalan tek akrabamsın. İsteklerin benim için bir emirdir.”

Öyle olsa bile beni tek bıraktın, diyemedim tabii. Yaşlıydı ve yine de üzülmesini istemezdim. Kendi işimi halletmeyi çoktan öğrenmiştim. Bu koca şatoda babaannemin gölgesinde yaşamak bana göre değildi. Bana bırakılan küçük ev bana yetiyor da artıyordu.

Elindeki örgüyü bırakıp gözlüklerini indirdi ve bana dikkatlice bakmaya başladı. Bir şey söylemesini bekliyordum. Neden acil bir şekilde buraya gelmiştim?

“Kâhyadan çok korkuyorum.” dediğinde alçalttığı sesi onun duymasından korkuyor gibiydi.

“Dün telefonla konuşmasını duydum ve beni öldürecek olabilir, zaten yaşlıyım bu beni korkutmaz ancak bu şatoyu sana bırakmayacaklar diye korkuyorum. Son zamanlarda gözlerim görmüyor ancak sanki sürekli beni izliyor gibi.” dedi bana iyice yaklaşarak.

Olabilir miydi, otuz beş yıldır tek bir hatası olmayan bir kâhyadan bunu beklemek zordu ama, bu şato bir insanın otuz beş yıl çalışsa da alamayacağı kadar değerliydi.

“Bu gece beraber kalalım, ben de gözlemleyeyim. Olur mu, en azından için biraz rahat eder.”

“Olur yavrum, çok iyi olur. Odanı hazırlattım sen git rahatça uyu.” dedi.

Odadan çıktım ve kâhyanın odanın dışında meraklı gözlerle beni beklediğini gördüm.

Onu görünce yüzümde kocaman bir gülümseme belirdi.

“Gerçekten dediğin kadar varmış, gözleri hiç görmüyor ve beni ölmüş torunu sandı. Yarın Göğebakanlar Şatosu bizim olmuş olacak.” dedim.