VEFA KIRILDI

Bir çağ devrildi,

Ardında ne bir özür bıraktı,

Ne de hatırlamaya değer bir iz.

İnsan, insana dokunmayı unuturken

Bunu ilerleme sandı.

Vicdan, yüksek binaların gölgesinde,

Işık almayan bir bodruma kapatıldı,

Merhamet, kalabalık meydanlarda,

Tek başına linç edildi.

Zulmün dili akıcıydı,

Adalet ise kekeme.

Doğru, sesini yükseltmediği için,

Yanlışın yanında mahkûm edildi.

Hatırayı sırtında taşıyanlar,

Zayıf sayıldı,

Unutmayı marifet bilenler,

Aklandı.

İnsanlık, hafızasını kaybettikçe

Kendini temize çekti.

Çocukların gözünde büyüyen korku,

Bizim ihmalimizin büyüklüğüydü,

Yarın dediğimiz şey,

Bugün görmezden geldiklerimizin,

Gecikmiş bedeli.

Vefasızlık burada başlar,

Acıya alışmakta,

Başkasının yarasını

Estetik bir seyirliğe çevirmekte.

Ve insanlık,

Birbirinin yükünü taşıyamayınca,

Adını büyük harflerle yazmayı,

Hak etmeyen bir kelimeye dönüştü hayat,

Sonra,

Vefa kırıldı, kayboldu insanlıkla.