SAF SEVGİ SADECE İNSANA MI AİTTİR?

Saf sevgi, karşılık beklemeden, çıkar gözetmeden gösterilen nadir duygulardandır. Biz çoğu zaman bu duyguyu insan ilişkilerimizde ararız; bir annenin bebeğine, birinin sevdiği kişiye beslediği duygularda… Oysa yalnızca insana ait bir duygu değildir. O, evrenin kalbinden sızan bir ışıktır; nereye düşerse, orayı şeffaflaştırır.

Bir sokak dostumuzun her sabah işe giderken bizi aynı yerde beklemesi, bizi gördüğünde duyduğu mutluluğu saklamaması da onun bize beslediği saf sevginin göstergesidir. Bizden ne bir çıkarı vardır ne de insana özgü beklentileri. Tek isteği fark edilmek ve biraz sevilmektir. Bu, kelimelere dökülmemiş, sadece bakışlarla ve sallanan bir kuyrukla ilan edilmiş sessiz bir antlaşmadır.

Bahçemizde dikili bir ağacın her bahar çiçek açması, en büyük tahribatı yapan biz insanlar olmamıza rağmen her yaz gölgesini sunması da sessiz bir saf sevgi biçimidir. O, kökleriyle toprağa, dallarıyla göğe tutunurken, arada kalan bizler için de bir nefes, bir barınak olur. Şikayet etmeden, hesap sormadan…

Saf sevgiyi, bir sabah gözlerimizi açtığımızda yüzümüze vurup içeri süzülen ışıkta, her gün penceremize konan bir güvercinde hissederiz. Doğaya verdiğimiz onca zarara, denize attığımız tonlarca atığa rağmen denizin kıyılara dalgalarını vurmaya devam etmesi, gökyüzünün her şeye rağmen maviliğinden ödün vermemesi bunun en açık kanıtıdır. Doğanın affediciliği, saf sevgisi, varoluşun kendisidir. Bir lisan-ı hâldir; konuşmaz, yaşar.

Yıllardır başucumuzdan ayırmadığımız bir kitapla da saf sevgi kurabiliriz. Altını çizdiğimiz, notlar aldığımız, bizi derinden etkileyen satırlarla… Yıllardır kullandığımız bir kalemde, çatlaklarına rağmen hâlâ ayakta duran bir sandalyede, uzun zamandır okuyup etkilendiğimiz bir mektupta, özlem duyduğumuz bir fotoğraf karesinde de bu duyguyu buluruz. İnsan bunları sadece birer nesne olarak görmez; anı biriktirmenin, bağ kurmanın başka bir yoludur. Onlar, zamanın tozuna rağmen parlayan birer ayna gibidir; bize kendimizden, geçmişimizden bir parça gösterirler. Çünkü saf sevgi için canlı olmak, tepki vermek, bir kalbe sahip olmak ya da bir ses yükseltmesi şart değildir. Anlam yüklenen her şeyde var olabilir. O, bizim bakışımızda can bulur.

İnsana yönelen sevgi ise çoğu zaman saf hâlini koruyamaz. Beklentiler, korkular, çıkarlar ve kırgınlıklar bu sevginin üzerine yük bindirir. İnsan sevgisi, bazen şartlara tutsak, kırılgan bir çiçek gibidir. Saf sevgi ise tüm bu yüklerden arınmış, sade ve temiz bir duygudur. Belki de insanın yanılgısı, saf sevgiyi yalnızca kendine benzeyende aramasıdır.

Oysa saf sevgi insanın tekelinde dönmez. Başka bir canlıya, doğaya, bir ana, hatta sessiz bir varlığa yöneldiğinde en gerçek hâlini alır. Çünkü saf sevgi, sahip olmak değil; var olana saygı duymaktır. O, bir nehrin akışı gibi özgürdür; durulamaz, sahiplenilemez, sadece deneyimlenir. Ve belki de gerçek sevgi, işte bu deneyimin ta kendisidir.