KASIM NİDASI

Kalp yarası misali açılmış bembeyaz bir leke,

Enkaz kaldırılırken sevgisinden medet umdum.

Tek başına direnen kalpler,

Gösterişten yoksun…

Leylagül sinemden bahsederdi, istisnadır sandım.

Kor bir zindan ateşi gözlerinde hapsolur

Ve şimdi senden sonra her şey anlamsız…

Sen, hâlâ var olmamın bedelisin;

Dağılıp duran bir sürü kâğıt arasında.

Asaletim de vardı,

İki günde söndürdün.

Başka bir surette çıkarım karşına belki,

Ama asla boyun eğmem.

Sükûn gibi görünürüm gözlerine mecburen,

Oysa içimde yıllardır yıkılan bir şehir var.

Sen yokken güneş yetmiyor

Dünyamı aydınlatmaya.

Sen yokken gülmüyorum,

Yüzüm yalan söylüyor.

Sen yokken

İstanbul bile kalabalık gelmiyor gözlerime.

Hâlâ arafta ölümlü satırlar yazar dururum.

Üç yıl evvel bir sarsıntıyla uykuya daldım,

Şimdi uyandım;

Geç olsa bile.

Ve benliğimin katillerini

Kurtarıcım sandım.

Aynada bir yansıma göremiyorum artık.

Gözlerimi ovuşturuyorum durmadan.

Zehir zemberek sözlerinle

Zihnimdeki çehrene yakarışlarım çarpışıyor.

Süner gözlerim,

Sesini bastırmak için susarım bazen.

Lisan dışı bilmeceleri

İki heceyle çözmeye çalışırım.

Kapattık defteri martın son haftasında.

Ama insan, biteni bile son kez zorlamak istiyor.

Dikimevi’nde bir durakta,

Elimde kolye, yol gözledim sessizce.

Çıkacaktım karşına

Beyhude bir heyecanla.

Bir şeyler söyleyip

Kendimi yine sana yenik düşürecektim.

İnan, istemedim.

Son bir kez baktım uzaktan.

Mutluydun.

İşte o yüzden sustum.

Çok senaryo kurdum kafamda,

Sonu hep kötü bitti.

Hesaplar tutmuyor artık;

Bizlik değil galiba.

Hiç üşümedim balkonumda.

Günlerce seni düşledim.

Uğraşıyorum ama

Bir şeyler düzelecek mi, emin değilim.

Sonu yine kötü bitti.

Parkta yalnız başıma kaldım.

“En kötü günüm bu olsun,” dedim

Ve gittim.

Dedim ve gittim.

Lakin senden gidemedim hâlâ.

Kalabalığın arasında

Bir tek senin bakışın…

Gözlerin sanki gökyüzüyle yarışırdı.

Ve ben…

Tam orada kayboldum.

Şimdi hâlâ

Bakışlarının kırık aynasında

Kendi suretime yabancı yaşıyorum.

Ne zaman tutsam ellerini,

Avuçlarımda kendimi kaybettim.

Ve sen kaçırsan da

Ben yine

Tutacağım ellerini.

Çünkü bazı vedalar

Sözle değil, kalple reddedilir.

Ben sustuğum her anda

Sana biraz daha yaklaşırım içimde.

Gidersin sanırsın,

Bir sokak dönersin, biterim.

Oysa ben

Her dönüşte yeniden doğarım sana.

Adını unutsam bile

Sesin omzumda kalır.

Bir rüzgâr geçse içimden

Hep senin tarafına savrulur.

Senden vazgeçmek…

Bunu denedim.

Ama bazı insanlar

İnsanın içinden sökülmez,

Sadece yer değiştirir.

Ben seni bıraktım sandığım her gün

Daha çok tutmuşum meğer.

Parmaklarımın arasında değil artık varlığın,

Bütün damarlarımda aynı ısrar.

Şimdi anlıyorum:

Ben gitmiyorum,

Ben hep senin kaldığın yere dönüyorum.

Ve eğer bir gün

Hiçbir şey hatırlamasam bile

Kalbim yine aynı şeyi yapacak:

Seni

Unutmayı reddedecek.