NEDİMEYE MEKTUPLAR

Belki içimde susturamadığım bir gece var. Masum cinayetin. Ne hikmetse kül tutmaz bir bekçinin elinde şimdi. Bir defter yahut solgun bir kâğıt. Görünmez mürekkeple yazılmakta şu an. Yastığımda unuttuğum bir yüz adını hatırlamıyorum inan. Yılların getirisi olmayan sarhoş bir aklı taşıyorum.

Belki biri beni öldürdü dün gece. Masum cinayetin. Katili aramıyorum çünkü biliyorum. Benim de ellerim kan taşımakta. Aidiyet mi dersin? Yoksa körle şaşı bir söz oyununda, içlerinde, ağzı bozukların dillerinde pelesenk. Kaçarım bu yüzden uslanmadan her seferinde. Kaçarım bu yüzden aynı günahı başka tende aramaktan.

Garanti bir kalemle yazılmış her şey… Bin yüz evvel ve bin yüz yıl sonra da aynı çukurda çırpınıyor bu kelimeler. Hesaplar, planlar… Hepsi aleyhime dönüyor, ya da ben dönüyorum onlara. Gözlerinizde yersiz cesaret…

Elimde bir bıçakla aynanın karşısına geçince gidiyor tabii yavaş yavaş. Kendi yansımamı öldürmeye çalışmak da ne garip iş. Korkan ahmak benim, kendimden kaçıyorum diye kim anlayacak? Anlamak mı istiyor ki zaten biri? Bu dört duvarın arasında sessiz çığlıklar atıyorum; ama kim duyacak ki?

Bir dakika evvel intikam planları kurarken kafamda, şimdi hepsi eriyip gidiyor. Ağlamıyorum. Söylemek istemiyorum. Çünkü burada, bu dört duvar arasında, ağlamak bile lüks artık. Yanlış mı söyledim? Anlamayacaksınız ki. Anlamazsınız. Benim ne olduğumu nereden anlayacaksınız? Duvarların ardında yaşayanlar var; onlar bilirler ama siz boşluğa bakar gibi bakıyorsunuz bana.

Ne dünya geri döndü eski hızına, ne de içimdeki o uğultu sustu. Sanki zaman, bir anlığına bile olsa beni unuttu. Unutmak… En çok korktuğum şey buydu belki de çünkü unutulursam, geriye sadece yaptıklarımın gölgesi kalacaktı.

Elimdeki defter, sorularla dolu. Ne bakıp durursun, sanki burada mı yazıyor cevaplar? Cevaplar sadece suskunluk. Ve ben, bu suskunlukta kayboluyorum. Kendime söylüyorum: “Delilik bu değil, delilik bu değil…” Ama ne bilebilirim ki ben? Kafamda çalan o sesler, anlatamadığım, kimsenin duymadığı isyanlar… Yalnızlık mı bu, yoksa içimdeki çocuk hala mı ağlıyor?

Ben seni severken sen beni susarak öldürdün. Eğer ki severek öldürseydin. O zaman öldürseydin masum cinayetin bir kasım rüzgârı veya bir kelebeğin ayak sesleri olurdu kim bilir…