YILLAR SONRA GELEN MERHABA

Bugün hiçbir şey olmuyormuş gibi başladı.

Gökyüzü kasvetli, kahve ılıktı masamda.

Hayat, alışılmış yorgunluğunda akıyordu,

Ta ki o kelimeye kadar:

“Merhaba…”

Ekranın ortasında duran o küçük kelime,

Yılların üstüne bırakılmış bir taş gibi…

İçime acı bir zehir gibi yayıldı.

Çünkü bazı sesler,

Unutulmaz, sadece susarmış.

Sen miydin gerçekten?

Yoksa hafızanın bana oynadığı

Acı bir oyun mu?

Çünkü insan,

Geçmişten gelen bir sesi,

İlk anda algılayamıyor hücrelerinde.

Ne yazacağını bilemiyor,

Bir yetimin suskunluğunda,

Çakılıp kalıyor zamanın girdabında

Çünkü yıllar beklenmedik cümleleri törpülüyor,

Bazı duyguları daha keskin bırakıyor ortaya.

“Nasılsın” yazdın sonra.

O kadar yabancı,

Bir o kadar da tanıdık ki…

Bir yabancı sorsa anlatırsın,

Ama sen sorunca

Hiçbir şey söyleyemedim.

“Ben iyiyim” diyebildim sadece,

Yalanın en kasvetli haliyle.

Çünkü iyi olabilmek,

Senden sonra öğrendiğim bir aldatmacaydı,

İnanmak zorunda kaldığım bir şey.

Sen de “İyiyim” dedin.

İki yalan

Aynı satırda karşılaştı,

Ve birbirine hiç değmeden geçti.

Sonra sustuk,

Tıpkı eskisi gibi.

Ama bu sefer,

Konuşacak çok şey olduğu için değil

Geç kalındığı için…

Şimdi düşünüyorum da

İnsan bazılarına yeniden “merhaba” diyemez,

Çünkü o kelime başlangıç ister,

Bizimkisi yarım kalmış bir sondu.

Ve sen,

Yıllar sonra gelen o kelimeyle

Her şeyi başlatmadın yeniden,

Sadece hiç bitmemiş olanı

Yeniden hatırlattın.