AŞKLA YEŞERMEZ BİR DAHA

İkimize bir dünya kurdum kendi ellerimle

Hayallerimizden korkuluklarla doldurdum etrafını

En sevdiğin çiçeklerle döşedim dört bir yanı

Bize ait, bize özel bir dünyaydı orası

Kaldırımların arasından menekşeler biterdi

Güneş bir başka doğardı her sabah

Dalgalar sakince döverdi kayalıkları

Kahkaha seslerimizle uyandırırdık yuvadaki kuşları

Ve el ele izlerdik yıldızları

Gözyaşları uğramazdı tenimize

Sonra sen yok ettin o dünyayı kendi ellerinle

Tek tek yıktın tüm korkulukları

Menekşeleri soldurdun, sadece bir cümlenle

Başkalarına açtın kapılarını yuvamızın

Kapkara bulutlar geçti güneşimizin önüne

Hırçın dalgalarla doldu o sakin deniz

Kahkahayı geç, gülümsemeyi dahi unutturdun bana

Ellerine hasret bıraktın beni

Ağlarken yakalandım çok sevdiğimiz yıldızlara

Çok çabaladım böyle olmasın diye ama

Sen bir kere bile dönmeyince arkana

Nefretle bulanan kalbim

Aşkla yeşermez bir daha