ALLOTRİOS

Başka bir varlıkla bütünleşmeyi
unuttuğun andasın.

Farz et ki
daha üst bir varlıkla
karşı karşıyasın.

İçten içe
hiç
olmamışsın;
olamayadabilirsin.

Buraya kadar gördüklerin,
sorduğun o sonsuz sorular…
Vahdet-i Vücud sandın;
hem sen yaptın
hem de o yapmış
gibi
yapamazsın.

Doğduğun anda
hesaba çekilseydin,
kendi gerçeğinde
görünüşe
aldanmazdın.

Ruhun,
alt bir varlık şimdilik;
dayandığın o âleme sığınırken
üçüncü kez dağılan benliğini
kovalıyorsun.

Herkesi ezip geçerken
kendi (olmayan) varlığına
sarılıyordun.

Oysa bu sır,
vaktinden önce saklar kendini.
Sonra senin gözlerinde tezahür eder;
dünyayla kurduğun o tezat gibi
her şeyde tezahür eder.

Ömrün,
yitirebileceğin her şeyden
arınmış olsaydı;
yalnızca gerçek sınavınla kalsaydın

Kendi “allotrios”unu
yine de sever miydin?