HASRET

Volkan ÇİNİ dedi ki:

Hasret” şiiri, insanın en eski ama hiç eskimeyen o sızısını, yani birine veya bir yere duyulan o derin özlemi çok samimi bir yerden seslendirmiş; hani “hasretin adı konulmaz, sadece hissedilir” tadındaki havasıyla okuyucuyu kendi mazisine götürüp bir duraklatıyor. Şairin duygularını bu kadar duru ve gösterişsiz, adeta bir dostla dertleşir gibi mısralara dökmesi insanın içini ısıtıyor; o bekleyişin, o gelmeyecek olanın arkasından bakmanın ağırlığını her kelimede hissedebiliyoruz.
Ancak bir yandan da dürüst olmak gerekirse, şiirin bütününde kullanılan imgeler (gece, rüzgar, yollar, geçip giden zaman…) edebiyatımızda belki binlerce kez işlenmiş olan o klasik “hasret” şablonunun dışına pek çıkamamış. Duygusu çok yüksek ve sahici olsa da, okuyucuyu şaşırtacak, “daha önce hiç böyle düşünmemiştim” dedirtecek özgün bir buluş veya çarpıcı bir metafor arıyor insan. Yine de o iddiasız ve gönülden gelen söyleyişi, şiiri her okuyanın kendinden bir parça bulabileceği kadar geniş ve kucaklayıcı kılmış.