RAHMETLE İMTİHAN: FİLİSTİN

Gece üzerime yürüyor

Bir sızı içre ay ve ben

Bir damla insanlığa mağlup oluyoruz

Günün sonunda

Taşınmaz bir mazim ile

Silmem gerekirken hüzünleri yüreklerden

Şimdi bir yağmura mağlup oluyor

Tüm izzetim

Yüreğim katı

Artık akan kanım da

Katı insanlığa

Önüm iliklendi

Yokuş çıkmanın marşlarıyla

Yaşamak veçhesinden

Yaşamak ve yaşatmak

Bir damla yağmura nasip oldu

Ben ise izledim

Sular susarken insanlığa

İnsanlığı boğarken bir yağmur

Geçiyorum şehrin içinden

Kırık bir çadırın

Parçalanan iskeletinden dökülürken

Koynuma dökülmesi gerekirken

Yağmurun şefkati

Tuğlalar ile örülmesi gerekirken

Şefkat avucumda

Ben

Karanlık ve huyları tıraşlanmamış

Bezgin gençliğim ile

Bu şehre

Bu yağmura

İnsanlığa

Faşizmin rahmine

Cılk bir inatla

Kelimeler diziyorum

Keşke razı olunan tarihimin

Bende, bizde

Sararan otların yeşerdiği

Rahmeti ile örtsem

Çadırlarını

Yağmur ve şefkat

İlk defa titrek ve uzak birbirinden

Gökyüzü ile göğe barışık

Cennet bulanmış değil artık gökkuşağı

Ayaklanan ovalar

İlk defa yağmura hasret değil

Anne rahmi ve gülen yüzler

Rahmetle bile imtihan olurken

Ben yine dudaklarımı ısırarak

Her cemremi göğsümde karartıyorken,

Hayatım göçmen bir çaput

Demir yüklü

Bilinmezlik atlarına bağlanan