KENDİ BOŞLUĞUNDA BİR İNSAN

Samimiyetten uzak, dillerde bin bir hile,

Sönük gözler takılmış, bitmeyen bir menzile.

En kalabalık yolda, koca bir yalnızlıkla;

Bir rüzgarın önünde, savruluyor insan.

​Kopar da bir fırtına, alır götürür seni,

Ait olmadığın bir toprak sarar bedenini.

Yanlış gönül evinde, tüketip öz cevherini;

Bilmediği gurbete, savruluyor insan.

​Her yanlış ilişkide bir parça kopar dünden,

Hayat eksilir gider, sanki canın mülkünden.

Kurtulmak ister gibi o yarım kalmışlığından;

Başka hayatlarla, dolmak istiyor insan.

​Kendi ıssızlığına, yine bir insanı ekler,

Derman umduğu elden, yeni yaralar bekler.

Düğümü kendisi atar, sonra mucize bekler;

Dönüp yine hırsla, insanı suçluyor insan.

​Oysa odur kapıyı, elleriyle aralayan,

Kendi sessizliğini, o gürültüyle yaralayan.

Hükmü kendi verip de, kendi için ağlayan;

Kendi aynasında, insanı suçluyor insan.