HİCAB-I GÜNAH

Cennet vaat etmeyen bir kadından hallice,
Akla düştüğü gibi toza dumana karışan türden.
Yaradan’dan sonra teslimiyet kapısı kalmayan,
Zakkum tohumları taşıyan cebinde,
Kırıklarını kefenine nakşetmiş bir kadın…

Sabahın ilk ışıklarını tövbeyle karşılayacak kadar,
Karaltılarla haşır neşir olmuş kalpten bir berceste dizer kadın.
Ahirette sorulmayacak suallere hazırlık hâlindeyken,
Sanki, yediği o ilk haramın izi kursağına işlenmiş gibi
Ve sanki, o haram sadece ona aitmiş gibi istifra eder.

Bir şiire hesap sormak kadar ağır,
Bir sabiye tebessüm etmek kadar hafif yüküyle yola revandır kadın;
Öğlen sıcağında ve davalardan örülü tellerin arasında.
Geçtiği sokaklarda adımları birer poyraz edasında,
Sanki asırlardır beklenen bahara çığ düşmüşçesine
Ve sanki ayağının değdiği toprak artık günahmışçasına yürür.

Sahiplik ekini erlere bıraktı kadın.
Ünlemlerle ayrılmış ülkelere gönderilmiş güvercinler
Elbet bir emirle vurulacak,
Elbet herkes gibi büyütecek içinde başkasının çığlığını.
Birbirlerinin sükûtunu çalacaklar;
Hırsız olarak elbet bir kadın sunulacak.

Ve cenazesi düşer toprağa kadının;
Yağmurlarla o kadar hemdem ki,
Gözyaşıyla sulanmaya ihtiyaç duymaz.
Haramı, günahı, lodosu ve kasırgaları, çölleri
Ve ağırlaştırılmış müebbet hapisleri de
Yanında götürecek.