KAYIP İLHAM

Volkan ÇİNİ dedi ki:

Semanur Yağmur Altemir’in “Kayıp İlham” şiiri, yazma sancısı çeken her kalem sahibinin halini çok güzel özetliyor; hani o “ilhamını kaybedenler kulübü” benzetmesiyle insanı hem tebessüm ettiriyor hem de o meşhur tıkanma anını “sağım solum acı tarlası” diyerek damardan hissettiriyor. Kimsenin birbirini dinlemediği, anlamadığı bir döngüden bahsetmesi, aslında sadece ilhamın değil, genel bir iletişimsizliğin de resmi gibi duruyor; şiirin sonundaki “zamanın silecek kudreti” vurgusu ise insanın içini garip bir şekilde hem yatıştırıyor hem de hüzünlendiriyor. Ama öte yandan, şiirdeki “dağa çıkmak, denizde boğulmak, gökte kanat çırpmak” gibi imgeler biraz fazla genel geçer ve klişe kalmış; hani ilhamı ararken kullanılan bu tür doğa tasvirleri şiirin o kendine has, modern “kaybedenler kulübü” havasını biraz dağıtıyor. Bir de “bitmeyen yolların tükenmeyen kadını” ifadesi şiirin o akıcı ve minimalist ritmi içerisinde biraz fazla epik ve iddialı durmuş; keşke o ilhamsızlık hali daha özgün, daha “gündelik hayatın içinden” detaylarla anlatılsaydı. Duygusu ve dürüstlüğü çok yüksek bir şiir olsa da, imgelem açısından bizi biraz daha şaşırtabilirdi.