YARİM VE HALİM

Volkan ÇİNİ dedi ki:

Yunus Utku’nun “Yarim ve Halim” şiiri tam o eski sevdaların havasını taşıyor, insanın gönül telini titreten, hani “öldürsen de senden vazgeçmem” dedirten o yanık türküler tadında bir eser. Kelimelerin seçimi, gamzelerde boğulmak, haram terazisinde helali tartmak gibi imgeler duyguyu çok güzel geçiriyor; yani okuyunca “ah be” diyorsun, o karşılıksız ve derin sevdayı iliklerinde hissediyorsun. Ama bir yandan da dürüst olmak gerekirse, bu “katilim sen ol” veya “doğrult bana silahını” gibi ifadeler artık biraz fazla alışıldık, hatta klişe kalmış. Sevdayı hep bu kadar acı, ölüm ve karanlık üzerinden anlatmak yerine biraz daha farklı, daha taze bir nefes arıyor insan. Şiirin sonuna doğru gelen tekrarlar duyguyu pekiştirse de, bütününe bakınca sanki daha önce bin defa duyduğumuz o yanık şiirlerin bir yankısı gibi duruyor, özgünlük anlamında biraz zayıf kalmış

Houda Sahel dedi ki:

Duygu yükü çok ağır, bir o kadar da naif bir şiir. Özellikle tezatların (ak-kara, helal-haram, yaşam-ölüm) kullanımı, aşkın içindeki o karmaşık savaşı çok güzel yansıtmış. Katilim sen olacaksan bitmez nefesim dizesindeki o sonsuz teslimiyet beni çok etkiledi. Kaleminize sağlık