HAYATIM BİR SAHAF RAFINDA

Elimdeki kahvenin sıcak buharı, zihnimde dolaşan düşüncelerle birlikte ağır ağır yükseliyor, ressam eli değmiş gibi griye çalan bulutların arasına karışıyordu. Kahvemi bitirdikten sonra hazırlanıp neredeyse her gün yaptığım gibi şehir merkezine indim. Kitap satan dükkânlara girip raflar arasında dolaşmak, bazen iç sesimden kaçmanın en sessiz yoluydu benim için.

Sahafları tek tek gezdim. Daha önce okunmuş, satır aralarına notlar düşülmüş, başka hayatların izini taşıyan kitaplar her zaman ilgimi çekmiştir. Uzun süredir kapalı olduğunu bildiğim bir sahafın yeniden açıldığını fark edince doğrudan oraya yöneldim. Sahibiyle selamlaşıp raflar arasında dolaşmaya başladım. Toz öylesine yoğundu ki bazı kitapların isimlerini seçmekte zorlandım. İlgimi çekenleri cebimden çıkardığım bir peçeteyle silip arka kapaklarını okuyarak tanımaya çalıştım.

Rafların arasında ilerlerken şiir kitaplarının olduğu bölümde, arkaya sıkışmış küçük kilitli bir günlük gözüme çarptı. Kapağı yıpranmış, rengi solmuştu ama kilidi ve anahtarı hâlâ üzerindeydi. İçimdeki ses netti: “Al.” Tereddüt etmedim.

Eve döndüğümde pencere kenarındaki masama oturdum. Günlüğü dikkatle açtım. İlk sayfada mürekkebi hafif dağılmış bir el yazısı vardı. Köşeye atılmış tarihe baktım; tam yirmi beş yıl öncesine aitti. Okumaya başladım. Cümleler sade ama derindi. Bir başkasına ait bir günlüğü okumanın huzursuzluğu içimdeydi; yine de bırakamadım. Kendimi, tanımadığım bir hayatın içine çekilirken buldum.

Bu bir kadının günlüğüydü. Sevinçlerini, pişmanlıklarını, hayal kırıklıklarını, sustuklarını ve yarım kalan yanlarını yazmıştı. Satırlar ilerledikçe gözlerim doldu. Anlattıkları bana fazlasıyla tanıdıktı. Aynı korkular, aynı bekleyişler, aynı yalnızlık hissi…

Bazı cümleler zihnime mıh gibi çakıldı. “Bu kalabalığın içinde bir hayalet gibiyim,” diyordu bir yerde. Fark edilmemek mi, yoksa fark edilmemeyi seçmek mi… Bu duyguyu ben de hayatımın belli dönemlerinde derinden yaşamıştım. Kalemi elime aldım, kenarlara kendi hislerimi, ona katıldığımı anlatan küçük notlar düştüm.

Günlüğü günlerce okudum. Her sayfa beni kendi hayatıma biraz daha dikkatle bakmaya zorladı. Okuduklarım bir başkasının hikâyesi değil, sanki benim içimde saklı duran cümlelerdi. O kişi ben değildim ama parçalarımız birbirine şaşırtıcı bir uyumla değiyordu.

Son sayfaya geldiğimde ağlıyordum. Bu gözyaşları hüzünden değil, derin bir tanışıklıktan, ait olma hissinden doğuyordu. Bu şehirde, bu hayatta, benden önce aynı duygularla yürümüş, aynı gökyüzüne bakmış insanlar olduğunu bilmek bana tarifsiz bir güç verdi.

O tozlu günlük artık yalnızca ona ait değildi. Kenarlarına yazdıklarım, arasına bıraktığım papatya yaprakları ve dökülen gözyaşlarıyla artık bizimdi. Onun bıraktığı yerden kendi hikâyemi yazmaya devam edeceğim. Belki bir gün, kendi parçalarını arayan bir başkasının eline geçer. Ve o da bilsin isterim: Hiçbir hikâye, gerçekten yalnız değildir.