BİR SENİ BİLİRİM

İncirler çiçek açmış, gönül mülkünde bir kıyamet,

Bakışın canıma değmiş, ne hacet başka nihayet?

Gözlerin gözlerimde mühür, bir ferman gibi keskin,

Felaketim olmuşlar; hem mağlubum hem de teskin.

İncirler çiçek açmış, lakin bu bahar bana yaslı,

Sen yoksun ya, mısralar yarım, hikâye paslı.

Yine yalnız uyanmışım, odalar dilsiz, odalar dar,

Seni bilmeyen sabahta, ne güneşin hayrı var ne kar.

Yürüdüğün yollara bak, toprak adını heceler,

Seni benden sorar oldu, uykusuz geçen geceler.

Bir fırtına kopsa şimdi, yırtılsa şu gök perde perde,

Savursa beni savursa, diz çöktüğün o yere.

Yarım kalan bir şarkıyız, notaları hep hüzün,

Gözlerimde asılı kalmış, o son hayali yüzün.

Sen bilmezsin ey yar, bu düşü nasıl beklediğimi,

İncirin sütü gibi ak, bir sevdayı gizlediğimi.

Ben bilmem bahar gelmiş, dallar çiçeğe durmuş,

Zaten felek, ağlarını hep bu yalnızlığa örmüş.

İncirler çiçek açmazmış, varsın açmasın ne çıkar?

Ben bir seni bilirim, gerisi dünyalık bir rüzgar.