1 Nisan 2026, 15:15:23
Adana Adıyaman Afyon Ağrı Aksaray Amasya Ankara Antalya Ardahan Artvin Aydın Balıkesir Bartın Batman Bayburt Bilecik Bingöl Bitlis Bolu Burdur Bursa Çanakkale Çankırı Çorum Denizli Diyarbakır Düzce Edirne Elazığ Erzincan Erzurum Eskişehir Gaziantep Giresun Gümüşhane Hakkari Hatay Iğdır Isparta İstanbul İzmir K.Maraş Karabük Karaman Kars Kastamonu Kayseri Kırıkkale Kırklareli Kırşehir Kilis Kocaeli Konya Kütahya Malatya Manisa Mardin Mersin Muğla Muş Nevşehir Niğde Ordu Osmaniye Rize Sakarya Samsun Siirt Sinop Sivas Şanlıurfa Şırnak Tekirdağ Tokat Trabzon Tunceli Uşak Van Yalova Yozgat Zonguldak
Afyon 14°C
Çok Bulutlu
Afyon
14°C
Çok Bulutlu
Per 16°C
Cum 10°C
Cts 12°C
Paz 10°C

SUSKUNLUĞUN SESİ

SUSKUNLUĞUN SESİ
30 Mart 2026 15:32
48
A+
A-

Gecenin bir yarısı çıkıp gelsem sana,

Hiç konuşmadan, sadece gözlerime baksan…

Dilimin ucuna gelip de sustuklarımı,

O derin sessizliğimden duyabilir misin?

 

Açsam kalbimi bir kitap gibi önüne,

Tutsam ellerini, bıraksam kendimi…

Henüz cümleye dökülmemiş sızılarımı,

Bakışlarımdan okuyup bilebilir misin?

 

Kendi kafesinde esir bir serçedir şu gönlüm,

Kanatları yorgun, gökyüzüne küskün…

Kırıp o paslı kilidi, açsan kapısını;

Beni benden azat edip, gitmeme izin verebilir misin?

 

Yoksa tutar mısın avuçlarında o titrek canı?

Sahiplenir misin bu kimsesiz yankıyı?

Yollar yorgunu bu yorgun yolcuyu,

Kendi menzilinde dinlendirebilir misin?

 

Yıldızlar sönüp de şafak söktüğünde,

Hâlâ aynı şefkatle bakabilir misin?

Gitmek mi zor kalmak mı bilmem ama,

Sen beni, ben bile bilmezken sevebilir misin?

Merhabalar, ben Zeynep. Maliye bölümü öğrencisiyim. Yazı yazmaktan keyif alan, hayatın sessiz hikayelerine dokunarak onları yazıya dönüştürmekten keyif alan biriyim. Umarım yazılarım sizin de hayatlarınıza dokunur.
YORUMLAR

  1. Selin Kaya dedi ki:

    Öncelikle uzun zamandır yorum yapamıyordum, bu yüzden vakit bulup yorum yapabildiğim için çok mutluyum. Şiirin geneline sinmiş olan o “yorgun yolcu” hissi oldukça gerçek ve etkileyici. Özellikle son mısradaki “Sen beni, ben bile bilmezken sevebilir misin?” sorusu gerçekten kalbe dokunan bir yer. İnsanın kendine bile yabancılaştığı anlarda, o hâliyle sevilmeyi istemesi çok insani ve derin bir duygu.
    Üçüncü kıtadaki “Beni benden azat edip, gitmeme izin verebilir misin?” dizesi ise bana göre şiirin en cesur kısmı. Çünkü sevgi çoğu zaman “tutmak” üzerine kurulur, burada ise bırakabilmeyi istemek çok daha yüksek bir sevgi anlayışını gösteriyor. Bence gerçekten de sevgi bazen onun için vazgeçebilmektir. Küçük bir öneri olarak, soruların arasına yer yer bir hüküm cümlesi eklenmesi metne farklı bir denge katabilir gibi geldi. Onun dışında çok etkileyici bir şiirdi, kaleminize sağlık ✨