ÖZÜR

Caddeden aşağıya sürünürken adımlarım,

Ejderoğlu’nun o eski yerinde

Hayalinin kırık yansımasını görüyorum.

Gülüşün, hayat neşen, bütün umutların…

Hepsini uzaktan izliyorum yıkılırken.

Ufak bir sızı yanıyor en derinde

Büyüyor, sarıyor her zerremi;

Durmuyor, durduramıyorum.

Elimde ucu kırık bir kalem,

Anlamını çoktan yitirmiş olsa da

Hayat kasetini geri sarmaya çalışıyorum;

Tek bir özür, tek bir af dileyebilmek için.

Ne kadar acelesi varmış zamanın,

Yetişemiyorum gölgesine bile…

Dün dilimden düşen o hoyrat kelimeler,

Bugün ızdırap olup çöküyor içime.

Şimdi şehir sustu, yosunlar bekliyor o eski sağanağı,

Sokak lambaları altında titreyen bir gölgeyim.

Zaman; acımasız bir makas gibi keserken uykuları,

Ben hâlâ o kırık uçlu kalemin

Arkasındaki ısırdığım silgiyle

Silmeye çalışıyorum günahlarımı sayfalardan.

Bir yağmur yağsa şu taşları yosunlu şehrimize,

Tıpkı okuldan kaçtığımız o çocuksu gün gibi;

Islansam, arınsam, iliklerime kadar üşüsem…

Yaptığım hataların hiçbirini yapmamış olsam;

Ve sen… Sen hiç ağlamasan.